Gestoofd in de Elzas

 

Na bijna vier weken (Zuid-)Frankrijk waar een hittegolf is ontstaan denk je dat je alles wel hebt gehad. De reis naar de Elzas (ik had het de hele tijd over de Vogezen, maar waar ik zit is het de Elzas; dat luistert nauw) duurde gevoelsmatig langer dan ik had gedacht. Maar goed ik zit 400 kilometer noordelijker nu dan in de Alpen. En dan moet je om het Juragebergte heen. 

Wie denkt: noordelijker, dan zal het wel koeler zijn heeft een redenering die even logisch is als onwaar blijkt te zijn. Het kan nog gekker/warmer. Onderweg stond er 42 graden op mijn dashboard en toen ik aankwam in het wat rommelige, maar schattige Walbach stond de teller nog op 39 graden. Bij binnenkomst in het ruime appartement voelde het koel aan, maar binnen is het ook 30 graden. Alles is relatief. Het uitzicht vanaf het balkon (wat dus een nogo is) is weer even heel anders dan wat ik eerder had, maar ook wel weer leuk.

Hier was dus een hitteplan ++ nodig. Extreem vroeg vertrekken en voor de middag weer binnen. Het idee was om het parcours van de oorspronkelijke cyclo in tweeën te knippen. Ik koos echter voor een andere optie; het beklimmen van de Grand Ballon van een lastige kant (die ook in de Tour dit jaar blijkt te zitten. Daarvoor moest ik 60 kilometer min of meer vlak rijden door de wijgaarden van de Elzas. Geen straf en en omdat al om 6.45 uur op de fiets zat viel het nog mee qua temperatuur. Wel was het voortdurend spotten naar drinkfonteintjes. Niet alleen om de bidons te vullen maar ze ook leeg te gooien over mijn hoofd. 

De klim vanuit Moosch (deels over een fietspad, dat motor- en autovrij is) viel me behoorlijk zwaar. Profielen en data zeiden niets over de extreem steile passages die in de klim zaten. Of had ik voor het eerst écht last van de hitte. Hoe dan ook: ik kwam uit op de Col de Haag, twee kilometer onder de top van de Grand Ballon. Een mooi terras lonkte en ik liet de top van de Grand Ballon aan de motoren die weer massaal aanwezig waren. Ik schoof aan bij twee Nederlanders die ook een cyclo zouden rijden (een andere dan ik) en óók die ging niet door.

En hoe terecht dat is merkte ik de middag. Het was allang na het middaguur dat ik terug reed naar mijn huis. Ik heb dat stuk meer fonteinen gebruikt dan de hele fietsretraîte hiervoor. Gestoofd, gebakken, gebraden kwam ik aan en het duurde echt lang voor ik weer enigszins gekoeld was.  Toen ik boodschappen deed om 18.00 uur was het 41 graden. Nederland zat diep in code rood, maar hier was het nog een graadje (of wat) erger.

Vandaag een korter rondje. De Petit Ballon (vaste prik hier) en de Gaschney (klim naar een uitvalbasis voor wandelaars én een skilift voor de winter).Ik gaf goed gas en dacht echt snelle tijden te rijden, maar dat viel wel mee. Was het de hitte, of is de vermoeidheid toegeslagen? Of beide. Feit is, nu het het einde van de fietsretraîte nadert de geest anders is. Het is echt even opladen om op de fiets te stappen. Dat neemt niet weg dat het vet genieten is van de omgeving. En ik ben nog steeds onder de indruk van elke col. Zoals de Petit Ballon:

Nog één volle dag hierna en dan huiswaarts. Het terugblikken is bij mij al een beetje begonnen. Op mijn blog kom ik daar later wel op terug., Misschien ga ik morgen wel wandelen ter afwisseling, al is er onweer voorspeld. Het boek kan nog uit en er zijn wat blogjes in mijn hoofd die wellicht het levenslicht gaan zien. Kortom: ik verveel me de komende dagen niet, maar het verlangen naar huis is ook begonnen.