Sjaak Sabbatical

  Heel lang was mijn reis naar Frankrijk nog ver weg en ineens is het dan nog een kwestie van dagen. Je zit dan op een gegeven moment in een vacuüm; nieuwe dingen pak je niet op en de aandacht gaat vooral naar wat je allemaal mee wil nemen en vooral niet wil vergeten. Dat laatste leidde tot een nogal volle auto. Als je de ruimte hebt neem je bijvoorbeeld ook nog een opklapbare werktafel mee, want dat is handig bij het fietsonderhoud.  Uiteindelijk kon ik om even over 8.00 uur wegrijden, uitgezwaaid door mijn echtgenote, die nog niet helemaal wakker was maar er wel voor was opgestaan. Een maand weg is best lang, maar gelukkig zijn er diverse vormen van contact mogelijk. Google (waarom gebruik ik dat eigenlijk nog als navigatie adviseerde over Duitsland te rijden en dat heb ik geweten. In het Ruhrgebied staan altijd files want er wordt altijd aan de weg gewerkt. Wir bauen für Sie en Dank für ihren Verständnis zijn gevleugelde termen geworden inmiddels. En toen in de Eifel en we...

  Vanaf het moment dat het Plan was geboren, begonnen de voorbereidingen. Daarbij was er een onderscheid tussen werk en fietsen. Op het werk was het zaak om de sabbatical tijdig aan te kondigen en te formaliseren. Dat daarna een bloeiperiode aantrad (waarover later wellicht mee) staat daar los van. Of niet: du moment je energie van dingen krijgt straalt dat ook uit naar andere thema's in je leven.  Hoe dan ook: een nieuwe fiets hoorde zeker bij deze voorbereidingen. De Storoni liet ik elf jaar geleden bouwen en dat zou de fiets zijn waarmee ik oud zou worden. Helemaal op maat, titanium, mooie Campagnolo groep. En tot voor kort was er ook geen enkel verlangen naar iets anders. Tot ik op twee achtereenvolgende vakanties pech kreeg en ik geen onderdelen kon krijgen. En tot matige huurfietsen veroordeeld was. Toen begon het te kriebelen. En afgelopen zomer waren we in Luchon en huurde ik een échte fiets. Carbon frame/wielen, hydraulische remmen, cockpitstuurtje. En daarmee was ...

Vorige week was mijn laatste werkdag. Althans voorlopig. Begin september ben ik weer terug bij Staatsbos. Niet geheel toevallig had ik de afdelingsborrel op die dag gepland. Want dat is een beetje mijn rol geworden: het organiseren van afdelingsbrede evenementen. Gekscherend noem ik dat 'borrel & partijen', maar voor een afdeling waarin veel wordt samengewerkt, maar we elkaar maar weinig zien, is dat van belang. De afdelingsmiddagen, waarin collega's elkaar laten zien wat hun bezig houdt, zijn een begrip geworden en niet meer weg te denken. En dat het op het werk leuk mag zijn, kan ook niemand tegen zijn, toch? Hoe dan ook: met twee boodschappentassen vol toog ik naar Amersfoort en zette de blikjes en schaaltjes klaar. Mooi om te zien hoe dan sommige collega's meteen aanhaken en spontaan gaan helpen. En gaandeweg druppelden de collega's binnen. Uiteindelijk kwamen er zo'n 25 collega's langs; een mooie opkomst. Naast wat zakelijk mededelingen van mijn MT-...

  Mijn sabbatical wordt door velen met belangstelling gevolgd. De meest gestelde vraag  van de laatste tijd is dan ook wat ik ga doen in die bijna vier maanden. Heel leuk om te merken, die interesse.  Centraal staat mijn reis naar Frankrijk, waar ik al eerder over schreef. Een maand fietsen en verder niet al te veel (rusten, lezen, eten, slapen, schrijven, ontspannen, wandelen, toeristje uithangen). Ik begin in de Cevennen. In het spoor van Tim Krabbé die in deze streek verbleef en dat was het decor voor zijn mooiste wielerverhalen. Hier kom ik later nog op terug. Een mooi gebied om te wennen aan de bergen en verder aan de conditie te werken. De Ronde van Aigoual, waar het boek De Renner van Tim over gaat staat zeker op het programma.  Daarna verplaats ik me richting Provence. Uiteraard is de Mont Ventoux één van de doelen. En dit keer wil ik dat langs andere routes doen. Vandaar dat de gravelbike ook meegaat. En wie weet zit er wel een Cinglé in (op één dag van dr...

  Nog twee dagen werken en dan is het zover. De sabbatical . Op zich heb ik geen voorkeur voor uitdrukkingen in een vreemde taal als het ook in het Nederlands kan, maar in dit geval laat ik het maar even zo. Een periode van bijna vier maanden los van het werk en ruimte maken voor andere zaken. Het klinkt nog een beetje onwerkelijk en hoewel bijna een jaar geleden al de gedachten deze kant op gingen, voelt het nog wat abstract.  Wat bracht mij op het idee? Wel, deze zomer word ik 60 jaar en dat is een mooi moment voor reflectie. Bijna 40 jaar onafgebroken aan het werk geweest (een burn-out met re-integratie is óók werk). Wat wil ik nog die komende jaren met mijn werkzaam leven. En voor het eerst in mijn leven vind ik de leeftijd wel even slikken. Met 60 jaar waren mijn ouders al lang met pensioen. En dat zou ik ook kunnen, vanaf het najaar. Maar minstens zo belangrijk: dit is het moment waarop ik nog veel kan, gezond ben en ook weet te herinneren. Dus langzaam maar zeker vormde...