Helaas!

 

Het was in 2007 tijdens mijn sollicitatie als hoofd ICT en Informatiebeleid bij (toen nog) de Inspectie Gezondheidszorg (IGZ). Mijn aanstaande leidinggevende nam een afslag in het tot op dat moment tamelijke routineus verlopende gesprek en vroeg me direct: 'hoe ga je om met teleurstellingen'?. Zo, die kwam binnen, want dat was (en is) een kwetsbare plek bij mij. Ik heb vaak hoge verwachtingen, met name van mijzelf, maar ook voor wat betreft ik van anderen mag verwachten, kan de lat (te) hoog liggen. Dus een zeer relevante vraag. Wat ik geantwoord heb weet ik niet meer. Wel weet ik dat ik in de jaren daarna, want ik kreeg de functie, goed op dat aspect heb kunnen oefenen.

Eerder schreef ik al dat één van mijn doelen is, om aan het eind van de maand weer eens een cyclo fatsoenlijk uit te kunnen rijden. Zondag staat er één gepland in de Vogezen en dat zou een soort bekroning moeten worden van deze fietsretraîte. Een tocht van 200 km en meer dan 4000 hm is stevig, maar wel haalbaar. Vandaag heb ik het parcours in detail bekeken en na deze Alpencols, zou het in de Vogezen toch wat makkelijker moeten kunnen gaan. 

Tot ik een paar uur geleden een bericht van de organisatie kreeg. Afgelast. Code Rouge heeft geleid dat het bestuur van het departement Haut-Rhin (68) een verbod heeft opgelegd. Met temperaturen richting de 40 graden niet onverstandig. Maar wel jammer; ik heb juist een logeeradres vlak bij de start/finish zorgvuldig uitgekozen en omdat de tocht meer begon te leven was ik al aan het taperen (afbouwen van je training om uitgerust én getraind te kunnen presteren). 

Dit was weer zo'n moment van teleurstelling. Toch? Of niet? Ik deelde het nieuws met mijn zoon en kon zo een vijftal zaken opnoemen waarom ik eigenlijk helemaal niet teleurgesteld ben. Zoals de empathische Moeder Overste in The Sound of Music al tegen Maria zei: everytime when the Lord closes a door, he opens a window. Zo ook hier. De komende dagen kan ik nu wat anders invullen. En omdat het zo heet wordt daar kan ik het ritme van een vroeg ritje vast houden. 

En dan: wat zou ik sippen? Ik heb bijna vier prachtige weken erop zitten. Cinglé gereden, een brevet 7 Cols gehaald en perfect weer gehad. Doel was om een cyclo te kunnen rijden. Nou, dat is denk ik wel gelukt. Was het leuk geweest om weer eens in een groep te rijden? En een 200km+ te doen. Allemaal met ja te beantwoorden. Maar het loopt anders. Het zij zo. 

Terug naar de vraag van vandaag. Kan ik nu beter met teleurstellingen omgaan? Ik denk het wel, al zal ik ze altijd wel blijven tegenkomen en vooral voelen. Dat is een voorwaarde om daarna verder te kunnen. Deze fietsretraîte ben ik nog maar weinig teleurgesteld. Mede door een piekfijne voorbereiding natuurlijk, maar ook om het allemaal een beetje open te laten en te nemen hoe het komt. En als het niet liep zoals gedacht, bleek ik behoorlijk zelfredzaam te zijn. Die ervaring neem ik weer mee in mijn verdere leven. 

Maar goed: morgen eerst de Madeleine op en dan afsluiten hier.