Sjaak Sabbatical

  Bij het plannen van mijn fietsretraîte kreeg ik de neiging om lange lijsten te maken van wat ik in deze maand allemaal zou kunnen, misschien wel moeten fietsen. Immers: wanneer krijg je nou zo'n kans om een maand te leven als een prof. En daarmee je hele 'bucketlist' (heb eigenlijk een hekel aan dat woord) af te werken. Al snel maakte ik een mentale omslag: meer denken in mogelijkheden en de voorwaarden creëren om die opties te kunnen verzilveren (of niet dus). Eén van de opties die zich nadrukkelijk aandiende was het voltooien van de Cinglé. Nooit geweten wat het letterlijk betekende maar het staat voor: 'gek'. De Cinglé is voor elke Ventouxliefhebber een soort heilige graal. Je beklimt dan de Ventoux drie keer op één dag, elke kant één keer (Bedoin, Malaucène en Sault). Het is een zware uitdaging. Al vaker reed ik de Ventoux van twee kanten op één dag, maar de gedachte om dan nog een derde keer omhoog te gaan liet ik snel gaan. Dat wordt te veel.  Maar goed: in...

  Al weer een paar dagen geen blog geschreven. De tijd vliegt hier voorbij en ik heb ook hier een heerlijke tijd. De eerste dagen had ik te maken met wat tegenslag. Eerst kreeg ik geen contact met netwerken vanaf mijn laptop en toen ging ook de lader nog een keer kapot. First World problems, maar voor mijn fietsretraîte, waarin ik ook wil schrijven wel lastig. Gelukkig zijn er dan winkels met aardige en deskundige mensen, die je verder helpen. Uiteindelijk kwam het er in twee etappes op neer dat ik nu met een dongel werk. Kennelijk is er iets mis in de settings of drivers van mij laptop. Enfin dit werkt. Een andere hulp had ik nodig bij het checken van mijn remmen. Ik heb -zeker de eerste dagen-  vrij veel geremd en dan slijten je remblokken natuurlijk. En die nieuwe technologie met schijfremmen is nog niet bepaald my area of expertise. Maar één van de fietsenzaken in Malaucène kon me wel helpen. Beide zijdes hebben nu nieuwe remblokken. De reparatie was vrij duur, dus of er s...

Datagedreven werken. Je bent tegenwoordig bijna een outcast als je als organisatie dat niet in je visie of missie hebt staan. Zo ook bij 'mijn' Staatsbosbeheer. En hoewel ik er een behoorlijke boterham van eet en als informatiemanager hier een pleitbezorger van zou moeten zijn, heb ik ook mijn reserves.  Want: het is zo makkelijk gezegd. Maar weet men daadwerkelijk wat er mee bedoeld wordt? En vooral: wat er achter wegkomt? Gelukkig werken wij daar goed aan (ok, ik nu even niet) waarbij de samenwerking met de programmamanager Viola heel prettig en opbouwend is.  Waar datagedreven al jarenlang voor mij (onbewust) werkt is met fietsen. In het analoge tijdperk vond dat zijn weg in de zogenaamde in mijn fietsgroep beroemde  briefings . Ik stond dan als geograaf de groep uit te leggen hoe het parcours/route was, hoe lang beklimmingen waren, wat de percentages zouden zijn (' drie pijtjes ') en meer van dat soort details. Michelin, de ultieme kaartenmaker, was de enige en ook ...

 Dat zei ik gisteren tegen de eigenaren (Diego en Christine) van Le Soleil des Cevennes, toen ik op het punt stond te vertrekken. Met al mijn spullen (weliswaar in dozen, maar toch wel uitgepakt), was ik meer dan uur bezig geweest om de auto in te laden. Het was heel raar om weg te gaan. Ik voelde dat het goed was om weer iets nieuws te gaan doen (zo had ik het ook bedacht natuurlijk) en dat langer blijven hier toch ook een beetje meer van hetzelfde zou worden. En dat was het dubbele: hier was ik in een rustige modus gekomen, waardoor ruimte kwam voor reflectie en de dagen zich in een mooi ritme ontvouwden.  Diego antwoorde dat zij die uitdrukking niet kennen, maar wel dat aan alle goede dingen een eind komt (maar dan in het Frans). En zo is het ook. Desondanks reed ik met een zwaar gemoed over de Col d'Uglas naar Alès (met de auto dus) en eenmaal op weg naar de Provence lonkt er dan weer een nieuw perspectief.  De dag ervoor was de Koninginnerit . Wederom zou ik de Aigou...

  De Mont Aigoual vervult een belangrijke rol hier in de omgeving. Het is het hoogste punt na de Mont Lozère in de Cevennen, maar die laatstgenoemde is een stuk minder bekend. Vanaf de Mont Aigoual kun je bij helder weer onder andere de Mont Ventoux zien. En die is nóg weer bekender. En dat zegt eigenlijk alles over dit gebied. Waar de (omgeving van de) Ventoux bezaaid is met fietsers, is het hier een stuk rustiger. Wat heet: je komt sporadisch een fietser tegen. Zo fijn! En ik kreeg gisteren een tip voor wen podcast over de Aigoual en de Cevennen. Leerzaam: de Aigoual doet qua weersomstandigheden niet onder voor zijn bekendere broer.  Eind 19e eeuw was deze berg net zo kaal als de Ventoux. Door ontbossing als gevolg van houtkap voor industrie en verwarming, namen de problemen toe. Modderstromen, kaalslag van de grond, waren niet bepaald gunstig. Door een grootschalig herbeplantingsplan is het nu totaal anders. Alle kanten van de berg zijn begroeid met bossen. En met diverse s...

  Iedere fanatieke sporter heeft wel een ‘ Uglas ’. Een rondje hardlopen of fietsen wat je vaak doet en waar je een tijd wil (neer)zetten. Zelf had ik dat in de jaren’80 en 90 met een rondje Ruiterberg bij Doorn .  Een tijdrit van 7.5 km met twee Heuvelrugklimmetjes erin. Ik reed dat rondje zeer vaak en hield in DBase III plus (een prehistorisch database tool) mijn tijden bij. Goed voor mijn digitale fitheid, die toen een stuk hoger lag dan nu. Het was het pré-Strava tijdperk; sowieso was internet een nog onbekend fenomeen. Het vaakst reed ik deze met mijn broer. We timeden elkaar met een stopwatch; soms reed ik alleen en het was ook toen dat ik mijn record reed 11.31. Dat zou nu goed zijn voor een top 100 notering op Strava (op meer dan 6700 wielrenners), maar helaas. De 12.27 die nu staat moet dan maar de officiële boeken in. Mijn wielerbeleving is mede gevormd door twee auteurs. De eerste in Martin Ros, die met zijn Heldenlevens in de hem kenmerkende barokke stijl mij door...