De Fietsgroep (1988)

 

Nu mijn fietsretraîte er bijna opzit, is een vraag: hoe ga je verder? Is er nog motivatie om te blijven fietsen, een trainingsprogramma te volgen etc.? Het antwoord ligt voor de hand: natuurlijk wordt het minder, maar fíetsen blijf ik. 

Aan dat fietsen is onlosmakelijk (de herinnering aan) De Fietsgroep verbonden. Deze vond zijn basis in een rondje dat ik met de vriend van mijn toenmalige huisgenote reed in Utrecht. Die vriend was Willem, inmiddels één van mijn trouwste vrienden, waarmee het contact intensief is. De huisgenote zie ik af en toe nog. Beiden kregen immers andere relaties. We hadden allebei -los van elkaar- het plan om naar de bergen te gaan om daar de cols te bedwingen. En wisten allebei wel mensen die mee zouden willen en ook die wisten weer mensen. 

Lang verhaal kort: in de zomer van 1988 vertrokken zeven jonge mannen vanuit Gouda naar het zuiden. Met een volgauto (Citroën GSA, toch Frans?) waarin telkens twee van de groep plaatsnamen om de andere vijf te supporten en natuurlijk de bagage mee te nemen. Overnachten deden we op campings. We reden zonder helm, zonder wielershirts (de broeken waren gesponsord door AMEV), mobieltjes waren nog mijlenver weg, Garmins en Strava evenzeer en de fietsen van toen zou je nu alleen nog maar aan liefhebbers van retro kwijt kunnen. 

Het was ook wel spannend met zo'n groep die elkaar niet goed kent. Die spanningen waren er, maar het zijn toch vooral de mooie herinneringen die zijn blijven hangen. Dat is mede te danken aan De Diaserie die we daarna maakten. We hadden geluidsopnames kunnen maken dank zij een walkman-met-opnamemogelijkheid en diarolletjes in een analoge camera gedaan. Dank zij het team amusement (mijn broer Frans en zijn vriend Ini, die ook dit blog volgen). Want iedereen had een taak. Die overleden vriend waar ik het in mijn vorige blog over had was Leo. Megahandig met het materiaal, waarbij ik me altijd een kleuter voelde. Kon zelf nog net een bandje verwisselen en hij bouwde zijn eigen fietsen op. 

Mijn taak was vooral de Route, het zal jullie niet verbazen. Dat is nu een paar klikken op Komoot, maar toen best een puzzel. Wel een leuke puzzel. En de groep werd gecompleteerd door Theo (die het lastig had in de groep, omdat er andere zaken in zijn leven speelden) en Jeroen. Met Jeroen en mijn broer zouden we in 4,5 dag (met bepakking) terugfietsen vanaf de voet van de Alpe d'Huez naar Berlicum waar de ouders van Jeroen ons hartelijk ontvingen. En terugreis die in mijn geheugen gegrift staat; we reden 200 km per dag over drukke wegen en maakten lange dagen. 

Relatief naïef gingen we de bergen in. Niemand had eerder de echte cols bedwongen. En al snel stelden we de ambities bij. De verschillen in de groep qua klimmen waren best groot en het was in het warme Frankrijk ook gewoon erg pittig. Geen lange tochten met drie cols, meer/wel rustdagen en rustige rondje ('gezellig fietsen' noemde Leo dat altijd). Het maakte voor de beleving niet uit. Er zat veel leven en creativiteit in de groep een veel begrippen en uitspraken die gedaan zijn leven voort tot op de dag van vandaag. 

Al snel viel de groep in deze vorm uit elkaar. Beetje zoals een popgroep waarvan de bezetting in de loop der jaren steeds wijzigt. En er een harde kern is die de groep in leven houdt. Nico kwam erbij en die bleef. Verder hadden we regelmatig introducees (die dan elke dag voor brood moesten zorgen) maar dat bleef dan een eenmalig avontuur. We gingen samenwonen, trouwen, kregen kinderen en gingen met Hemelvaart elk jaar naar Sippenaeken (net over de grens met België). En zoals dat gaat: sommigen haakten af en de kern werd steeds kleiner. Leed was er ook: een scheiding voor mij, vriendschappen eindigden jammerlijk en een paar jaar geleden overleed de uit beeld geraakte Leo. Ik denk vrijwel dagelijks aan hem tijdens deze retraite (vooral als ik aan mijn fiets moet sleutelen).

Soms heb ik dat groepsgevoel wel gemist de afgelopen weken. Iets samen volbrengen en elkaar ook een beetje stimuleren én uitdagen op de fiets. Gesprekken die vaak over niks gaan en dan soms diepte krijgen. In 2016 reden we met groep door de Pyreneeën van Bilbao naar Girona en dat was tevens de laatste keer dat we in een wat bredere samenstelling op pad gingen. De laatste jaren waren Nico en Willem met mij 'de fietsgroep' en dat waren elke keer fijne vakanties. Een goed op elkaar ingespeeld team. Wat mij betreft ook de basis voor een nieuw plan voor één van de komende jaren. De ideeën borrelen al.