Sjaak Sabbatical

 Tijdens een fietsretraîte is een aantal onderdelen essentieel. Zo heb ik al over mijn nieuwe fiets geschreven en de Franse lessen die ik in het voorjaar volgde. Verreweg het belangrijkste onderdeel ben je echter zelf. Je zult het toch echt met je eigen lijf en geest moeten doen tijdens zo'n tocht. En ook daar lag voor mij een uitdaging. Twee jaar geleden onderging ik een Preventief Medisch Onderzoek (aangeboden vanuit mijn werk) en toen gingen er wel wat alarmbellen af. Vanwege mijn gewicht (wat richting de drie cijfers ging), het vetpercentage en dan met name van het visceraal vet. Vet is niet per sé slecht en als je wat ouder bent neemt dat vaak ook toe, maar hier was sprake van een potentieel gezondheidsrisico .  "Hé, maar jij sport toch veel?", was de reactie die ik van sommigen kreeg die ik hierover vertelde. "Klopt, maar het totaalbeeld is niet goed". Zo was daar het voedingspatroon. Met name het snoepen en snaaien (laat op de avond) was een punt van aand...

  Bij het plannen van mijn fietsretraîte kreeg ik de neiging om lange lijsten te maken van wat ik in deze maand allemaal zou kunnen, misschien wel moeten fietsen. Immers: wanneer krijg je nou zo'n kans om een maand te leven als een prof. En daarmee je hele 'bucketlist' (heb eigenlijk een hekel aan dat woord) af te werken. Al snel maakte ik een mentale omslag: meer denken in mogelijkheden en de voorwaarden creëren om die opties te kunnen verzilveren (of niet dus). Eén van de opties die zich nadrukkelijk aandiende was het voltooien van de Cinglé. Nooit geweten wat het letterlijk betekende maar het staat voor: 'gek'. De Cinglé is voor elke Ventouxliefhebber een soort heilige graal. Je beklimt dan de Ventoux drie keer op één dag, elke kant één keer (Bedoin, Malaucène en Sault). Het is een zware uitdaging. Al vaker reed ik de Ventoux van twee kanten op één dag, maar de gedachte om dan nog een derde keer omhoog te gaan liet ik snel gaan. Dat wordt te veel.  Maar goed: in...

  Al weer een paar dagen geen blog geschreven. De tijd vliegt hier voorbij en ik heb ook hier een heerlijke tijd. De eerste dagen had ik te maken met wat tegenslag. Eerst kreeg ik geen contact met netwerken vanaf mijn laptop en toen ging ook de lader nog een keer kapot. First World problems, maar voor mijn fietsretraîte, waarin ik ook wil schrijven wel lastig. Gelukkig zijn er dan winkels met aardige en deskundige mensen, die je verder helpen. Uiteindelijk kwam het er in twee etappes op neer dat ik nu met een dongel werk. Kennelijk is er iets mis in de settings of drivers van mij laptop. Enfin dit werkt. Een andere hulp had ik nodig bij het checken van mijn remmen. Ik heb -zeker de eerste dagen-  vrij veel geremd en dan slijten je remblokken natuurlijk. En die nieuwe technologie met schijfremmen is nog niet bepaald my area of expertise. Maar één van de fietsenzaken in Malaucène kon me wel helpen. Beide zijdes hebben nu nieuwe remblokken. De reparatie was vrij duur, dus of er s...

Datagedreven werken. Je bent tegenwoordig bijna een outcast als je als organisatie dat niet in je visie of missie hebt staan. Zo ook bij 'mijn' Staatsbosbeheer. En hoewel ik er een behoorlijke boterham van eet en als informatiemanager hier een pleitbezorger van zou moeten zijn, heb ik ook mijn reserves.  Want: het is zo makkelijk gezegd. Maar weet men daadwerkelijk wat er mee bedoeld wordt? En vooral: wat er achter wegkomt? Gelukkig werken wij daar goed aan (ok, ik nu even niet) waarbij de samenwerking met de programmamanager Viola heel prettig en opbouwend is.  Waar datagedreven al jarenlang voor mij (onbewust) werkt is met fietsen. In het analoge tijdperk vond dat zijn weg in de zogenaamde in mijn fietsgroep beroemde  briefings . Ik stond dan als geograaf de groep uit te leggen hoe het parcours/route was, hoe lang beklimmingen waren, wat de percentages zouden zijn (' drie pijtjes ') en meer van dat soort details. Michelin, de ultieme kaartenmaker, was de enige en ook ...

 Dat zei ik gisteren tegen de eigenaren (Diego en Christine) van Le Soleil des Cevennes, toen ik op het punt stond te vertrekken. Met al mijn spullen (weliswaar in dozen, maar toch wel uitgepakt), was ik meer dan uur bezig geweest om de auto in te laden. Het was heel raar om weg te gaan. Ik voelde dat het goed was om weer iets nieuws te gaan doen (zo had ik het ook bedacht natuurlijk) en dat langer blijven hier toch ook een beetje meer van hetzelfde zou worden. En dat was het dubbele: hier was ik in een rustige modus gekomen, waardoor ruimte kwam voor reflectie en de dagen zich in een mooi ritme ontvouwden.  Diego antwoorde dat zij die uitdrukking niet kennen, maar wel dat aan alle goede dingen een eind komt (maar dan in het Frans). En zo is het ook. Desondanks reed ik met een zwaar gemoed over de Col d'Uglas naar Alès (met de auto dus) en eenmaal op weg naar de Provence lonkt er dan weer een nieuw perspectief.  De dag ervoor was de Koninginnerit . Wederom zou ik de Aigou...

  De Mont Aigoual vervult een belangrijke rol hier in de omgeving. Het is het hoogste punt na de Mont Lozère in de Cevennen, maar die laatstgenoemde is een stuk minder bekend. Vanaf de Mont Aigoual kun je bij helder weer onder andere de Mont Ventoux zien. En die is nóg weer bekender. En dat zegt eigenlijk alles over dit gebied. Waar de (omgeving van de) Ventoux bezaaid is met fietsers, is het hier een stuk rustiger. Wat heet: je komt sporadisch een fietser tegen. Zo fijn! En ik kreeg gisteren een tip voor wen podcast over de Aigoual en de Cevennen. Leerzaam: de Aigoual doet qua weersomstandigheden niet onder voor zijn bekendere broer.  Eind 19e eeuw was deze berg net zo kaal als de Ventoux. Door ontbossing als gevolg van houtkap voor industrie en verwarming, namen de problemen toe. Modderstromen, kaalslag van de grond, waren niet bepaald gunstig. Door een grootschalig herbeplantingsplan is het nu totaal anders. Alle kanten van de berg zijn begroeid met bossen. En met diverse s...

  Iedere fanatieke sporter heeft wel een ‘ Uglas ’. Een rondje hardlopen of fietsen wat je vaak doet en waar je een tijd wil (neer)zetten. Zelf had ik dat in de jaren’80 en 90 met een rondje Ruiterberg bij Doorn .  Een tijdrit van 7.5 km met twee Heuvelrugklimmetjes erin. Ik reed dat rondje zeer vaak en hield in DBase III plus (een prehistorisch database tool) mijn tijden bij. Goed voor mijn digitale fitheid, die toen een stuk hoger lag dan nu. Het was het pré-Strava tijdperk; sowieso was internet een nog onbekend fenomeen. Het vaakst reed ik deze met mijn broer. We timeden elkaar met een stopwatch; soms reed ik alleen en het was ook toen dat ik mijn record reed 11.31. Dat zou nu goed zijn voor een top 100 notering op Strava (op meer dan 6700 wielrenners), maar helaas. De 12.27 die nu staat moet dan maar de officiële boeken in. Mijn wielerbeleving is mede gevormd door twee auteurs. De eerste in Martin Ros, die met zijn Heldenlevens in de hem kenmerkende barokke stijl mij door...

  De eerste dagen van mijn verblijf in de Cevennen zijn voorbij gevlogen. Ik had dit gebied om een aantal redenen uitgekozen om de reis te beginnen. Eén daarvan was, naast dat het een prachtig landschap is, dat het qua fietsen eigenlijk perfect voor de opbouw is. De beklimmingen zijn niet al te lang, al te steil en de wegendichtheid is groot (wordt in de Alpen wel anders). Dat maakt dat je vele rondjes kunt maken van verschillende lengte.  Enfin: bij aankomst zondag werd ik verwelkomd door Diego en Christine, de eigenaars/bewoners van het complexje. De gîte was nog niet klaar, dus kletsten Diego en ik nog wat. Dat ging behoorlijk goed zoals ik al schreef . Na een instructie van Christine kon ik me installeren. Ik blijf hier maar liefst negen nachten. Dus alle dozen en tassen uit de auto en de boel ingeruimd. En meteen een eerste rondje fietsen maar. Na een paar dagen stilzitten wilden de benen ook wel weer iets anders.  Het werd een rondje Anduze - Mialet met een uitstap...

Eén van de voorbereidende activiteiten voor mijn Franse avontuur was het volgen van Franse les. Immers: ik ben een maand in mijn eentje in dat land en dan is het wel zo fijn als je minimaal jezelf een beetje verstaanbaar kunt maken. En liefst nog een gesprekje kunt aanknopen. Na zes jaar VWO en regelmatig Frans spreken op vakanties was het niet eens zo slecht, maar een stapje verder zetten kon geen kwaad. Al zoekend op het internet vond ik de Alliance Française die een Zutphense afdeling kent. Ze bieden van alles. Aanvankelijk was het idee om een lange cursus te volgen van een half jaar. Zodat je meters kunt maken. Maar zoals dat gaat: ik was te laat met inschrijven en met de kennis van nu was dat ook best belastend geweest. Maar goed: de vakantiecursus Frans (acht avonden, die er uiteindelijk zes werden) was een goed alternatief. Dus begin maart, nèt uit de winter, zaten we daar met zijn tienen in een Zutphens zaaltje. Al snel bleek het niveau voor een paar mensen te hoog gegrepen. V...

  Heel lang was mijn reis naar Frankrijk nog ver weg en ineens is het dan nog een kwestie van dagen. Je zit dan op een gegeven moment in een vacuüm; nieuwe dingen pak je niet op en de aandacht gaat vooral naar wat je allemaal mee wil nemen en vooral niet wil vergeten. Dat laatste leidde tot een nogal volle auto. Als je de ruimte hebt neem je bijvoorbeeld ook nog een opklapbare werktafel mee, want dat is handig bij het fietsonderhoud.  Uiteindelijk kon ik om even over 8.00 uur wegrijden, uitgezwaaid door mijn echtgenote, die nog niet helemaal wakker was maar er wel voor was opgestaan. Een maand weg is best lang, maar gelukkig zijn er diverse vormen van contact mogelijk. Google (waarom gebruik ik dat eigenlijk nog als navigatie adviseerde over Duitsland te rijden en dat heb ik geweten. In het Ruhrgebied staan altijd files want er wordt altijd aan de weg gewerkt. Wir bauen für Sie en Dank für ihren Verständnis zijn gevleugelde termen geworden inmiddels. En toen in de Eifel en we...

  Vanaf het moment dat het Plan was geboren, begonnen de voorbereidingen. Daarbij was er een onderscheid tussen werk en fietsen. Op het werk was het zaak om de sabbatical tijdig aan te kondigen en te formaliseren. Dat daarna een bloeiperiode aantrad (waarover later wellicht mee) staat daar los van. Of niet: du moment je energie van dingen krijgt straalt dat ook uit naar andere thema's in je leven.  Hoe dan ook: een nieuwe fiets hoorde zeker bij deze voorbereidingen. De Storoni liet ik elf jaar geleden bouwen en dat zou de fiets zijn waarmee ik oud zou worden. Helemaal op maat, titanium, mooie Campagnolo groep. En tot voor kort was er ook geen enkel verlangen naar iets anders. Tot ik op twee achtereenvolgende vakanties pech kreeg en ik geen onderdelen kon krijgen. En tot matige huurfietsen veroordeeld was. Toen begon het te kriebelen. En afgelopen zomer waren we in Luchon en huurde ik een échte fiets. Carbon frame/wielen, hydraulische remmen, cockpitstuurtje. En daarmee was ...

Vorige week was mijn laatste werkdag. Althans voorlopig. Begin september ben ik weer terug bij Staatsbos. Niet geheel toevallig had ik de afdelingsborrel op die dag gepland. Want dat is een beetje mijn rol geworden: het organiseren van afdelingsbrede evenementen. Gekscherend noem ik dat 'borrel & partijen', maar voor een afdeling waarin veel wordt samengewerkt, maar we elkaar maar weinig zien, is dat van belang. De afdelingsmiddagen, waarin collega's elkaar laten zien wat hun bezig houdt, zijn een begrip geworden en niet meer weg te denken. En dat het op het werk leuk mag zijn, kan ook niemand tegen zijn, toch? Hoe dan ook: met twee boodschappentassen vol toog ik naar Amersfoort en zette de blikjes en schaaltjes klaar. Mooi om te zien hoe dan sommige collega's meteen aanhaken en spontaan gaan helpen. En gaandeweg druppelden de collega's binnen. Uiteindelijk kwamen er zo'n 25 collega's langs; een mooie opkomst. Naast wat zakelijk mededelingen van mijn MT-...

  Mijn sabbatical wordt door velen met belangstelling gevolgd. De meest gestelde vraag  van de laatste tijd is dan ook wat ik ga doen in die bijna vier maanden. Heel leuk om te merken, die interesse.  Centraal staat mijn reis naar Frankrijk, waar ik al eerder over schreef. Een maand fietsen en verder niet al te veel (rusten, lezen, eten, slapen, schrijven, ontspannen, wandelen, toeristje uithangen). Ik begin in de Cevennen. In het spoor van Tim Krabbé die in deze streek verbleef en dat was het decor voor zijn mooiste wielerverhalen. Hier kom ik later nog op terug. Een mooi gebied om te wennen aan de bergen en verder aan de conditie te werken. De Ronde van Aigoual, waar het boek De Renner van Tim over gaat staat zeker op het programma.  Daarna verplaats ik me richting Provence. Uiteraard is de Mont Ventoux één van de doelen. En dit keer wil ik dat langs andere routes doen. Vandaar dat de gravelbike ook meegaat. En wie weet zit er wel een Cinglé in (op één dag van dr...

  Nog twee dagen werken en dan is het zover. De sabbatical . Op zich heb ik geen voorkeur voor uitdrukkingen in een vreemde taal als het ook in het Nederlands kan, maar in dit geval laat ik het maar even zo. Een periode van bijna vier maanden los van het werk en ruimte maken voor andere zaken. Het klinkt nog een beetje onwerkelijk en hoewel bijna een jaar geleden al de gedachten deze kant op gingen, voelt het nog wat abstract.  Wat bracht mij op het idee? Wel, deze zomer word ik 60 jaar en dat is een mooi moment voor reflectie. Bijna 40 jaar onafgebroken aan het werk geweest (een burn-out met re-integratie is óók werk). Wat wil ik nog die komende jaren met mijn werkzaam leven. En voor het eerst in mijn leven vind ik de leeftijd wel even slikken. Met 60 jaar waren mijn ouders al lang met pensioen. En dat zou ik ook kunnen, vanaf het najaar. Maar minstens zo belangrijk: dit is het moment waarop ik nog veel kan, gezond ben en ook weet te herinneren. Dus langzaam maar zeker vormde...