Sjaak Sabbatical

  Het Gelderse Stroe is een agrarisch dorp in de Biblebelt , langs de A1 en de spoorlijn Amersfoort-Apeldoorn. Paar restaurants, wat winkeltjes, veel omgekeerde Nederlandse vlaggen ( uiteraard ). Niks bijzonders. Toch heeft het voor mijn familie een magische klank. Voor wie het naadje van de kous wil weten verwijs ik naar de toelichting hieronder, maar lang verhaal kort: als we in de buurt van Stroe zijn meldden we dat aan elkaar. Sinds de verhuizing naar het oosten welminder, want we komen er nog wel vaak langs.  Onlangs kwam ik erachter dat er ook in Noord-Holland een Stroe is. En wel op het ingepolderde eiland Wieringen . Een eindje van het andere Stroe vandaan, maar hoe goed zou het zijn om van Stroe naar Stroe te fietsen. En dan ook weer terug. Dus een Stroe-Stroe-Stroe. Een idee werd geboren en een wens gevormd. En omdat ik had besloten om in augustus nog wat minder alledaagse dingen te doen kwam het er 5 augustus van. De dag dat mijn dochter 30 jaar werd, maar zij zit n...

  Al weer een tijdje geleden dat ik een blogje schreef. Inmiddels ben ik al weer drie weken thuis en de tijd glipt weg door je handen. Het normale leven is weer teruggekeerd, al heb ik nog een aantal weken vrij. Het voornemen om dit deel van de sabbatical ook productief aan te wenden kwam maar moeizaam op gang. De eerste dagen was het vooral fijn om weer in de vertrouwde omgeving te zijn. Maar een nieuw ritme vinden was lastig. De Muur van Mogelijkheden  vulde zich vooral met afleidingen en procastrinatie (een prachtig synoniem voor uitstelgedrag). De Sudoko- en Kakuroskills zijn weliswaar weer op peil, maar na een tijdje begon het toch te knagen. Want ik wilde die dingen doen, waar ik normaal gesproken niet aan toekwam. Daarom verwisselde ik het wielertenue voor een werkoverall en pakte ik een Project op: een nieuwe compostbak. Toen we hier kwamen wonen stond er één en dat was een brak ding. Dus de bouwtekeningen gevolgd, hout en beslag besteld en aan de slag. Het hout moest ...

  En zo ben je weer thuis. Maandagochtend had ik mijn laatste ritje en toen besloot dat het mooi was geweest en naar huis te gaan. Om verschillende redenen, zoals het niet overdag door een druk Duitsland te hoeven rijden (immers: ' Wir Bauen Für Sie' ), maar vooral ook zodat ik bij het afscheid mijn zeer gewaardeerde collega Ingrid kon zijn. En na een maand lonkte ook mijn eigen bed weer.  De laatste dagen in de Elzas waren prima. Na mijn tocht over de Petit Ballon ging het in de middag regenen en onweren en dat klaarde de lucht in vele opzichten. Ik kon eindelijk op het balkon zitten en de ramen open hebben en dat was een verademing. Het was een fijne plek weer om te zijn en wellicht terug te komen. De laatste rit was dan wel weer benauwd want de luchtvochtigheid was natuurlijk extreem. Soit, beter dan gebraden worden.  De terugreis ging vlot, was een goede keuze om 's avonds te rijden en rond middernacht kwam ik in een zeer warm huis terug. De hitte was nog niet weg. Di...

  Nu mijn fietsretraîte er bijna opzit, is een vraag: hoe ga je verder? Is er nog motivatie om te blijven fietsen, een trainingsprogramma te volgen etc.? Het antwoord ligt voor de hand: natuurlijk wordt het minder, maar fíetsen blijf ik.  Aan dat fietsen is onlosmakelijk (de herinnering aan) De Fietsgroep verbonden. Deze vond zijn basis in een rondje dat ik met de vriend van mijn toenmalige huisgenote reed in Utrecht. Die vriend was Willem, inmiddels één van mijn trouwste vrienden, waarmee het contact intensief is. De huisgenote zie ik af en toe nog. Beiden kregen immers andere relaties. We hadden allebei -los van elkaar- het plan om naar de bergen te gaan om daar de cols te bedwingen. En wisten allebei wel mensen die mee zouden willen en ook die wisten weer mensen.  Lang verhaal kort: in de zomer van 1988 vertrokken zeven jonge mannen vanuit Gouda naar het zuiden. Met een volgauto (Citroën GSA, toch Frans? ) waarin telkens twee van de groep plaatsnamen om de andere vijf ...

 Met meer dan 50.000 overwonnen hoogtemeters deze maand, heb ik aardig wat klimuren erop zitten. En tijdens zo'n klim komen er allerlei gedachten voorbij. Naast dat je voortdurend bezig bent met wat er voor je ligt. Wordt het steil, hoe loopt de weg, hoe ver is het, zal ik nog een gelletje nemen, wat is het gemiddelde percentage tot de top, kan ik een tand 'groter' (een zwaardere versnelling) etc. etc.  Een van de dingen waar gedachten en realiteit samenkomen is de aard van een klim. Sommige beklimmingen zijn heel gelijkmatig. Het wordt nooit echt steil, maar ook niet vlak. Je kunt een tempo kiezen en dat vasthouden tot de top. Profielen en percentages hebben hier betekenis. De Col de la Madeleine  en de Col d'Allos (beide in de Alpen) zijn de topvoorbeelden hiervan. Andere beklimmingen daarentegen zijn grillig. Dan weer steil, dan weer vlak of dalend. Nooit één ritme, maar lekker afwisselend. Je kunt even voluit en daarna bijkomen. Voorbeelden zijn de Col de Lusette in...

  Na bijna vier weken (Zuid-)Frankrijk waar een hittegolf is ontstaan denk je dat je alles wel hebt gehad. De reis naar de Elzas (ik had het de hele tijd over de Vogezen, maar waar ik zit is het de Elzas; dat luistert nauw) duurde gevoelsmatig langer dan ik had gedacht. Maar goed ik zit 400 kilometer noordelijker nu dan in de Alpen. En dan moet je om het Juragebergte heen.  Wie denkt: noordelijker, dan zal het wel koeler zijn heeft een redenering die even logisch is als onwaar blijkt te zijn. Het kan nog gekker/warmer. Onderweg stond er 42 graden op mijn dashboard en toen ik aankwam in het wat rommelige, maar schattige Walbach stond de teller nog op 39 graden. Bij binnenkomst in het ruime appartement voelde het koel aan, maar binnen is het ook 30 graden. Alles is relatief. Het uitzicht vanaf het balkon (wat dus een nogo is) is weer even heel anders dan wat ik eerder had, maar ook wel weer leuk. Hier was dus een hitteplan ++ nodig. Extreem vroeg vertrekken en voor de middag wee...

 Vandaag ben ik precies 28 dagen onderweg.  De auto is volgeladen en ik kan zó vertrekken naar mijn laatste adres in Frankrijk. De komende vier dagen voelen als een bonus, een soort lang weekend. Dat de cyclo niet doorging had ik al eerder geblogd. Ik ga straks genieten van een gebied dat ik al best goed ken en met een paar (vroege) tochten over bekende hellingen, brij ik er nog vast nog een mooi slot aan.  Tijd om uitgebreid op de hele reis terug te blikken is het (nog) niet. Wel laat ik ook St Avre/La Chambre weer met enige weemoed achter. Het was nodig om een beetje gas terug te nemen, al was het maar vanwege de hitte. Dat is me goed gelukt. Woensdag was zelfs een volledige rustdag, waarin ik echt vrij weinig heb gedaan. Voor mij best een stap, want ik ben altijd wel bezig. Verder een paar mooie cols gepakt: Glandon, Mollard, Chaussy (incl de Lacets), Iseran en gisteren de Madeleine. Ze liggen hier voor het oprapen.  Eerlijk gezegd zag ik wel een beetje op tegen d...

  Het was in 2007 tijdens mijn sollicitatie als hoofd ICT en Informatiebeleid bij (toen nog) de Inspectie Gezondheidszorg (IGZ). Mijn aanstaande leidinggevende nam een afslag in het tot op dat moment tamelijke routineus verlopende gesprek en vroeg me direct: 'hoe ga je om met teleurstellingen'?. Zo, die kwam binnen, want dat was (en is) een kwetsbare plek bij mij. Ik heb vaak hoge verwachtingen, met name van mijzelf, maar ook voor wat betreft ik van anderen mag verwachten, kan de lat (te) hoog liggen. Dus een zeer relevante vraag. Wat ik geantwoord heb weet ik niet meer. Wel weet ik dat ik in de jaren daarna, want ik kreeg de functie, goed op dat aspect heb kunnen oefenen. Eerder schreef ik al dat één van mijn doelen is, om aan het eind van de maand weer eens een cyclo fatsoenlijk uit te kunnen rijden. Zondag staat er één gepland in de Vogezen en dat zou een soort bekroning moeten worden van deze fietsretraîte. Een tocht van 200 km en meer dan 4000 hm is stevig, maar wel haalba...

  Er zijn van die Franse woorden die je niet snel meer gaat vergeten. Tot voor een paar dagen had ik geen idee wat canicule betekende, maar dat is inmiddels wel duidelijk. De hittegolf beheerst hier het nieuws. Niet gek nadat afgelopen nacht de warmste nacht ooit was in Frankrijk. En vandaag een record er bovenop: in Bordeaux werd 44,6 graden gemeten. De Alpen komen er genadig af met 38 graden. Deze hitte komt naar Nederland trouwens, maar er zal toch een flinke onweersbui nodig zijn om hier verkoeling te zorgen. Inmiddels zit ik in St Avre/La Chambre. Voor wielerkenners een bekende plaats want hier zit je aan de voet (of het eind, het is maar hoe je het ziet) van de Col de Madeleine (de OG, want er zijn tientallen Col de Madeleines in Frankrijk) en de Col du Glandon. En de Galibier is niet ver weg, evenals de Iseran. Grote namen allemaal. Ik verliet jullie in Barcelonnette; enigszins weemoedig. Gelukkig sloeg de stemming al snel om naar vrolijk toen ik over bekend terrein reed (la...

  Het is altijd even een minder moment. Het vertrek. Ik heb bewust gekozen voor een aantal standplaatsen tijdens deze fietsretraîte, maar dat betekent ook een aantal verplaatsingen. En omdat ik niet bepaald licht bepakt ben, is dat elke keer best even werken. Zeker omdat ik hier twee etages af moest en de auto wat verder weg stond. Enfin het meeste zit erin en ik kan zo vertrekken.  Wat ook elke keer optreedt: melancholie. Ik merk dat ik het lastig vind om weg te gaan op een plek waar ik me thuis ben gaan voelen. Dat had ik op de drie plekken hiervoor ook al, zelfs waar ik maar een nachtje was tijdens de heenreis. Wetende dat een nieuw perspectief lonkt, waar ik dan te zijner tijd weer afscheid moet gaan nemen met een melancholisch gevoel. Kortom: alles is cyclisch.  Bij aankomst in Barcelonnette had ik niet direct een plan voor wat te doen hier. Ik was nog vol van de Provence en Ventoux. Eenmaal aangekomen in St Pons (net buiten Barcelonnette gelegen) veranderde dat snel...

  Gisteren reed ik langs het Lac de Serre Ponçon, het grootste stuwmeer van Frankrijk. Het is zeer bekend en geliefd bij Nederlanders. Ik kwam er voor het eerst in 1983. En daar dacht ik gisteren aan terug. Voor mij was dat een moeilijk jaar. Ik werd die vakantie zeventien jaar en was met mijn ouders en broer op vakantie. Dat ging niet helemaal goed; onuitgesproken verwachtingen van zo'n reis met ouders en twee jong volwassenen: laten we het daarop houden. Zelf worstelde ik erg met mezelf en mijn identiteit. Waar een paar jaar ervoor voetbal nog minstens zo belangrijk was als school waren de prangenste vragen vooral tegen wie we volgende week moesten spelen en voor welke vakken we repetities hadden. Op beide terreinen kwam ik ook aardig uit de voeten. Ik was een nuttige, hardwerkende middenvelder met een enorm loopvermogen (nu heet dat 'box-to-box-speler' en ook het VWO ging me goed af. Ik had altijd wel een vriend waarmee ik optrok en anders was er wel mijn buurjongen Gerc...

 Maarten van Roozendaal schreef een lied met deze titel. Daarin bezingt hij op lyrische wijze de staat van de natuur in lente. Eenzelfde gevoel had ik vandaag, toen ik het beroemde rondje over de Col Allos, de Col de Champs en de Col de la Cayolle reed. Een afstand van 125 km met ruim 3300 hoogtemeters. Ok, de Cinglé was langer en meer hoogtemeters, maar deze was qua landschap een stuk fraaier. Sorry Ventoux.  Ik had vanochtend enige 'urgentie' om te vertrekken. Er was onweer voorspeld tegen het eind van de middag en dan wil je niet in het hooggebergte zijn. Even na 8.00 uur zat ik dan ook op de fiets. Dit rondje is een klassieker voor de mensen die in Barcelonnette verblijven en zelf had ik 'm al twee keer gefietst. Zij het in de omgekeerde volgorde. In 1992 kwamen we op de Champs in noodweer terecht en in 2013 was een legendarische tocht om andere redenen . Dit keer zou ik dus tegen de klok in fietsen. De eerste col was al geweldig. De Allos loopt regelmatig met 6-7% omho...

 Tijdens een fietsretraîte is een aantal onderdelen essentieel. Zo heb ik al over mijn nieuwe fiets geschreven en de Franse lessen die ik in het voorjaar volgde. Verreweg het belangrijkste onderdeel ben je echter zelf. Je zult het toch echt met je eigen lijf en geest moeten doen tijdens zo'n tocht. En ook daar lag voor mij een uitdaging. Twee jaar geleden onderging ik een Preventief Medisch Onderzoek (aangeboden vanuit mijn werk) en toen gingen er wel wat alarmbellen af. Vanwege mijn gewicht (wat richting de drie cijfers ging), het vetpercentage en dan met name van het visceraal vet. Vet is niet per sé slecht en als je wat ouder bent neemt dat vaak ook toe, maar hier was sprake van een potentieel gezondheidsrisico .  "Hé, maar jij sport toch veel?", was de reactie die ik van sommigen kreeg die ik hierover vertelde. "Klopt, maar het totaalbeeld is niet goed". Zo was daar het voedingspatroon. Met name het snoepen en snaaien (laat op de avond) was een punt van aand...

  Bij het plannen van mijn fietsretraîte kreeg ik de neiging om lange lijsten te maken van wat ik in deze maand allemaal zou kunnen, misschien wel moeten fietsen. Immers: wanneer krijg je nou zo'n kans om een maand te leven als een prof. En daarmee je hele 'bucketlist' (heb eigenlijk een hekel aan dat woord) af te werken. Al snel maakte ik een mentale omslag: meer denken in mogelijkheden en de voorwaarden creëren om die opties te kunnen verzilveren (of niet dus). Eén van de opties die zich nadrukkelijk aandiende was het voltooien van de Cinglé. Nooit geweten wat het letterlijk betekende maar het staat voor: 'gek'. De Cinglé is voor elke Ventouxliefhebber een soort heilige graal. Je beklimt dan de Ventoux drie keer op één dag, elke kant één keer (Bedoin, Malaucène en Sault). Het is een zware uitdaging. Al vaker reed ik de Ventoux van twee kanten op één dag, maar de gedachte om dan nog een derde keer omhoog te gaan liet ik snel gaan. Dat wordt te veel.  Maar goed: in...

  Al weer een paar dagen geen blog geschreven. De tijd vliegt hier voorbij en ik heb ook hier een heerlijke tijd. De eerste dagen had ik te maken met wat tegenslag. Eerst kreeg ik geen contact met netwerken vanaf mijn laptop en toen ging ook de lader nog een keer kapot. First World problems, maar voor mijn fietsretraîte, waarin ik ook wil schrijven wel lastig. Gelukkig zijn er dan winkels met aardige en deskundige mensen, die je verder helpen. Uiteindelijk kwam het er in twee etappes op neer dat ik nu met een dongel werk. Kennelijk is er iets mis in de settings of drivers van mij laptop. Enfin dit werkt. Een andere hulp had ik nodig bij het checken van mijn remmen. Ik heb -zeker de eerste dagen-  vrij veel geremd en dan slijten je remblokken natuurlijk. En die nieuwe technologie met schijfremmen is nog niet bepaald my area of expertise. Maar één van de fietsenzaken in Malaucène kon me wel helpen. Beide zijdes hebben nu nieuwe remblokken. De reparatie was vrij duur, dus of er s...

Datagedreven werken. Je bent tegenwoordig bijna een outcast als je als organisatie dat niet in je visie of missie hebt staan. Zo ook bij 'mijn' Staatsbosbeheer. En hoewel ik er een behoorlijke boterham van eet en als informatiemanager hier een pleitbezorger van zou moeten zijn, heb ik ook mijn reserves.  Want: het is zo makkelijk gezegd. Maar weet men daadwerkelijk wat er mee bedoeld wordt? En vooral: wat er achter wegkomt? Gelukkig werken wij daar goed aan (ok, ik nu even niet) waarbij de samenwerking met de programmamanager Viola heel prettig en opbouwend is.  Waar datagedreven al jarenlang voor mij (onbewust) werkt is met fietsen. In het analoge tijdperk vond dat zijn weg in de zogenaamde in mijn fietsgroep beroemde  briefings . Ik stond dan als geograaf de groep uit te leggen hoe het parcours/route was, hoe lang beklimmingen waren, wat de percentages zouden zijn (' drie pijtjes ') en meer van dat soort details. Michelin, de ultieme kaartenmaker, was de enige en ook ...