Het is altijd even een minder moment. Het vertrek. Ik heb bewust gekozen voor een aantal standplaatsen tijdens deze fietsretraîte, maar dat betekent ook een aantal verplaatsingen. En omdat ik niet bepaald licht bepakt ben, is dat elke keer best even werken. Zeker omdat ik hier twee etages af moest en de auto wat verder weg stond. Enfin het meeste zit erin en ik kan zo vertrekken.
Wat ook elke keer optreedt: melancholie. Ik merk dat ik het lastig vind om weg te gaan op een plek waar ik me thuis ben gaan voelen. Dat had ik op de drie plekken hiervoor ook al, zelfs waar ik maar een nachtje was tijdens de heenreis. Wetende dat een nieuw perspectief lonkt, waar ik dan te zijner tijd weer afscheid moet gaan nemen met een melancholisch gevoel. Kortom: alles is cyclisch.
Bij aankomst in Barcelonnette had ik niet direct een plan voor wat te doen hier. Ik was nog vol van de Provence en Ventoux. Eenmaal aangekomen in St Pons (net buiten Barcelonnette gelegen) veranderde dat snel. Ik werd opgewacht door de vriendelijke Sylvie, die het appartement beheert en er samen met haar man Roger een deel van de tijd woont. Die trappen op met alle spullen was wel een ding, maar eenmaal geïnstalleerd kon ik genieten van dit uitzicht:
Tsja, dan is het eigenlijk meteen al goed. Ik besloot om niet snel een rondje te fietsen maar echt even te landen. Aan het eind van de dag lonkte een onweer (het was 33 graden), maar dat bleef verder weg. Intussen maakte ik een plan voor de dagen die zouden komen. Er is een '
Brevet de 7 Cols', wat je kunt halen. Nu had ik in de afgelopen drie keer dat ik hier al ben geweest daar vier van gereden, maar om ze alle zeven in een paar dagen te doen was een mooi doel. Dat betekende wel dat ik alle dagen zou fietsen en er geen rustdag inzat. Geen straf natuurlijk.
De eerste reed ik de St Anne en de Col de Vars. De St Anne is de opmaat naar een legendarische col; de Parpaillon. Dit is een gravelcol avant la lettre. Hoewel enkelen in mijn kring deze al hebben gereden, op een racefiets nota bene, maar wel van de kant van Embrun, besloot ik dit niet te doen. In de reviews op Climbfinder (mijn hedendaagse Bijbel voor informatie over de cols) stond dat deze op een gravelbike nauwelijks te doen is (teveel losse stenen) en de tunnel die beide kanten verbindt hermetisch afgesloten is. Dus dat werd 'm niet.
Op de tweede dag reed ik de 'Trois Cols'. Dat zijn de Allos, Champs en Cayolle. Alle drie even schitterend en in een combinatie een uitdagende maar haalbare opgave. Het was zo mooi, dat ik er al een blog aan wijdde. Wel merkte ik dat na bijna drie weken fietsen de rek er conditioneel uit begon tye raken. De dag erna voelde echt een beetje als corvee om de Col de Pontis en de Col de Fyllis te rijden, maar eenmaal op de col aangekomen met het uitzicht op het Lac de Serre Ponçon, verdween elk gevoel van dwang:
De laatste volle dag hier stond in het teken van de Col de la Bonette. Dat is naar eigen zeggen het hoogste punt van Europa (2802 meter) waar je gemotoriseerd over kunt rijden, maar de meningen zijn verdeeld. In de Sierra Nevada tikte ik al een keer de 3000 meter hoogte aan. Hoe dan ook; dat gemotoriseerd klopt wel. Nog nooit zag ik zovéél motoren op een col. Was het omdat de Col de Larche afgesloten was (en dit dan de route naar Italië was), of wilden die motards ook dat hoogste punt een keer halen. Voor mij nog wel een ontwikkelpuntje: me niet te veel storen. Net als thuis met al dat (sluip)verkeer door ons dorp. Je kunt er niks aan doen, behalve proberen je er niet aan te storen. Iets met cirkels van invloed enzo...
Ook deze col haalde ik, maar het was wel werken. En daarmee ook wel een teken dat ik het iets rustiger aan ga doen volgende dagen. Ik heb bijna drie weken bijna elke dag gefietst (in totaal 1550 km en 32.000 hoogtemeters) dus even wat gas terug kan geen kwaad. Wel het brevet mogen ophalen:
De laatste avond heb ik alvast wat ingepakt om de lichte stress van het vertrek (zie begin) te verminderen. En gelukkig deed de livestream van Pinkpop het zodat ik het concert van 21 Pilots mee kon beleven. Twee van onze spruiten zijn daar nu (net als mijn trouwe volger Ingrid). Met mijn zoon kon ik tussentijds ervaringen uitwisselen. Het is daar bloedheet en de verfrissende wolkbreuk op het einde bleek voor hem een ultieme afsluiting.
En nu dan dit blogje en dan afscheid nemen van het heerlijke Barcelonnette. Hier liggen mooie herinneringen en er komen er wat mij betreft nog wel wat bij. Een plek om terug te keren, net als Bagnères-de-Luchon dat in de Pyreneeën is.
Reacties
Een reactie posten