Garp
Gisteren reed ik langs het Lac de Serre Ponçon, het grootste stuwmeer van Frankrijk. Het is zeer bekend en geliefd bij Nederlanders. Ik kwam er voor het eerst in 1983. En daar dacht ik gisteren aan terug. Voor mij was dat een moeilijk jaar. Ik werd die vakantie zeventien jaar en was met mijn ouders en broer op vakantie. Dat ging niet helemaal goed; onuitgesproken verwachtingen van zo'n reis met ouders en twee jong volwassenen: laten we het daarop houden.
Zelf worstelde ik erg met mezelf en mijn identiteit. Waar een paar jaar ervoor voetbal nog minstens zo belangrijk was als school waren de prangenste vragen vooral tegen wie we volgende week moesten spelen en voor welke vakken we repetities hadden. Op beide terreinen kwam ik ook aardig uit de voeten. Ik was een nuttige, hardwerkende middenvelder met een enorm loopvermogen (nu heet dat 'box-to-box-speler' en ook het VWO ging me goed af. Ik had altijd wel een vriend waarmee ik optrok en anders was er wel mijn buurjongen Gerco op mee te voetballen.
Maar als je in de puberteit komt verandert dat. Is er meer dan voetbal. Krijg je interesses in (andere) muziek en ontwikkel je een eigen smaak. En beginnen de twijfels. Mijn plek in het gezin ervoer ik altijd als een buitenstaander, wat met de kennis van nu wel meeviel, maar toen was het zo voor mijn gevoel. Die vakantie in 1983 werd dat alles uitvergroot. Ik hing er maar wat bij; we waren samengevoegd met mijn oom en tante en twee nichtjes, maar ik voelde weinig aansluiting. Mijn broer trok deels zijn eigen plan; hij was al jarenlang zelf op vakantie geweest. Voor hem was kunnen autorijden één van de redenen om mee te gaan.
Op weg naar de camping aan de Durance (waar we verbleven (St Crépin, waar we in 1988 nog een keer terug zouden komen, maar daarover later meer) zag ik overal de plaats Gap op de borden. Als kaartenfanaat was ik belast met de routes; iets wat ik met veel genoegen deed een een eeuwige liefde voor de Michelinkaarten opleverde. Die plaats fascineerde me. Zeker omdat er een boek in omloop was met de titel "De Wereld volgens Garp", van John Irving. In die tijd las ik nog wel, vooral voor de lijst natuurlijk. Garp en Gap, dat scheelt niet veel.
Uiteindelijk las ik verderop in die vakantie het boek. We reden via de Cevennen (waar ik dus onlangs terugkwam) naar de Dordogne waar mijn zus en toenmalige partner kampeerden. Ik trok me daar terug met het boek, dat een grote impact op de periode daarna heeft gehad. Allereerst: het is een fantastisch verhaal, geweldig verteld door een meesterschrijver, die daarna wel veel op dezelfde thema's is doorgegaan. Maar ik werd ingewijd in een wereld van seks, feminisme, transgenders, moeder-zoon relaties en ook geweld. Wow: zo kon de wereld en het leven er dus ook uitzien. Blue als ik was kreeg ik een nieuwe kijk op de wereld, al vergrootte Irving alles wel uit natuurlijk.
Eenmaal thuis vertelde ik mijn lerares Engels dat ik het boek had gelezen (inmiddels in de oorspronkelijke taal; de foto hierboven is de cover van de uitgave die ik toen heb gekocht). Ze begon te glunderen en moedigde me aan om meer van dit soort werken te lezen. Uiteindelijk bleef het bij dit boek, wat ik zeker vijf keer heb herlezen en nu weer bij me heb. Voor wie mij kent als notoir niet-lezer zegt dat wel. Overigens deed ik dat later wel. The Ciderhouse Rules is misschien nog wel beter (en briljant verfilmd door Lasse Hällstrom).
Terug naar het Lac de Serre Ponçon. Daar begon een transitie van mijzelf richting een examenjaar 1984 waarin ik volledig tot bloei kwam. Met nieuwe vrienden, uitstekende resultaten op school en een studiekeuze waar ik tot op de dag vandaag blij mee ben. Een memorabel telefoongesprek met mijn zus op de grens van 1983 en 1984 is daar van grote invloed op geweest. En dat zoeken naar een identiteit is een levenslange opgave. Deze sabbatical en fietsretraîte heb ik mede ingezet om die verder te ontdekken en te kijken wat ik de komende periode nog wil.
Dat kwam dus allemaal voorbij toen ik langs het meer fietste. En zeg nou zelf: als je dit plaatje ziet, maakt dat toch veel los:
Op weg naar de camping aan de Durance (waar we verbleven (St Crépin, waar we in 1988 nog een keer terug zouden komen, maar daarover later meer) zag ik overal de plaats Gap op de borden. Als kaartenfanaat was ik belast met de routes; iets wat ik met veel genoegen deed een een eeuwige liefde voor de Michelinkaarten opleverde. Die plaats fascineerde me. Zeker omdat er een boek in omloop was met de titel "De Wereld volgens Garp", van John Irving. In die tijd las ik nog wel, vooral voor de lijst natuurlijk. Garp en Gap, dat scheelt niet veel.
Uiteindelijk las ik verderop in die vakantie het boek. We reden via de Cevennen (waar ik dus onlangs terugkwam) naar de Dordogne waar mijn zus en toenmalige partner kampeerden. Ik trok me daar terug met het boek, dat een grote impact op de periode daarna heeft gehad. Allereerst: het is een fantastisch verhaal, geweldig verteld door een meesterschrijver, die daarna wel veel op dezelfde thema's is doorgegaan. Maar ik werd ingewijd in een wereld van seks, feminisme, transgenders, moeder-zoon relaties en ook geweld. Wow: zo kon de wereld en het leven er dus ook uitzien. Blue als ik was kreeg ik een nieuwe kijk op de wereld, al vergrootte Irving alles wel uit natuurlijk.
Eenmaal thuis vertelde ik mijn lerares Engels dat ik het boek had gelezen (inmiddels in de oorspronkelijke taal; de foto hierboven is de cover van de uitgave die ik toen heb gekocht). Ze begon te glunderen en moedigde me aan om meer van dit soort werken te lezen. Uiteindelijk bleef het bij dit boek, wat ik zeker vijf keer heb herlezen en nu weer bij me heb. Voor wie mij kent als notoir niet-lezer zegt dat wel. Overigens deed ik dat later wel. The Ciderhouse Rules is misschien nog wel beter (en briljant verfilmd door Lasse Hällstrom).
Terug naar het Lac de Serre Ponçon. Daar begon een transitie van mijzelf richting een examenjaar 1984 waarin ik volledig tot bloei kwam. Met nieuwe vrienden, uitstekende resultaten op school en een studiekeuze waar ik tot op de dag vandaag blij mee ben. Een memorabel telefoongesprek met mijn zus op de grens van 1983 en 1984 is daar van grote invloed op geweest. En dat zoeken naar een identiteit is een levenslange opgave. Deze sabbatical en fietsretraîte heb ik mede ingezet om die verder te ontdekken en te kijken wat ik de komende periode nog wil.
Dat kwam dus allemaal voorbij toen ik langs het meer fietste. En zeg nou zelf: als je dit plaatje ziet, maakt dat toch veel los:
Kijk hier weet ik als zus toch maar een beetje vlagen flarden van. Behalve van dat telefoon gesprek. Zittend op de gebutste trap van een studentenhuis ergens na 00.00. heb ik misschien t belangrijkste toch onthouden.
BeantwoordenVerwijderenDat denk ik ook lieve zus. Vandaar dat ik de rest voor je op heb geschreven. Er zijn zoveel dingen die nog in mijn herinnering zitten, dat ik ze soms gewoon wil opschrijven
Verwijderen