Die ándere Kale Berg

 

De Mont Aigoual vervult een belangrijke rol hier in de omgeving. Het is het hoogste punt na de Mont Lozère in de Cevennen, maar die laatstgenoemde is een stuk minder bekend. Vanaf de Mont Aigoual kun je bij helder weer onder andere de Mont Ventoux zien. En die is nóg weer bekender. En dat zegt eigenlijk alles over dit gebied. Waar de (omgeving van de) Ventoux bezaaid is met fietsers, is het hier een stuk rustiger. Wat heet: je komt sporadisch een fietser tegen. Zo fijn! En ik kreeg gisteren een tip voor wen podcast over de Aigoual en de Cevennen. Leerzaam: de Aigoual doet qua weersomstandigheden niet onder voor zijn bekendere broer. 

Eind 19e eeuw was deze berg net zo kaal als de Ventoux. Door ontbossing als gevolg van houtkap voor industrie en verwarming, namen de problemen toe. Modderstromen, kaalslag van de grond, waren niet bepaald gunstig. Door een grootschalig herbeplantingsplan is het nu totaal anders. Alle kanten van de berg zijn begroeid met bossen. En met diverse soorten, naaldbomen, kastanjes, eiken en zelfs sequoia's. En zo komt langs deze weg Staatsbosbeheer toch weer een beetje voorbij. 

Ik kwam al twee keer op de Aigoual. Eerst (afgelopen woensdag) na een klim van 27 km vanuit het oosten en toen was het nogal fris op de top (om het mild te zeggen). Gisteren reed ik 'm weer. Nu als onderdeel van de (fictieve) Ronde van de Mont Aigoual. Dit is het decor van De Renner, het beroemde boek van Tim Krabbé. Hoewel ik het boek tot gisteren al zeker vijf keer had gelezen, ga ik het nu pas echt snappen. Als hij schrijft over een schier eindeloze beklimming naar Camprieu, voel ik dat mentaal zware stuk nu ook. Hoewel het stuk helemaal niet steil was, had ik de neiging om te stoppen. omdat het maar niet ophield. Dat soort momenten bedenk je: waarom doe ik dit eigenlijk?. Dit zullen de fietsers onder ons wel herkennen. Het terras in Camprieu kwam dan ook als manna uit de hemel. De benen waren daarna weer top en monter haalde ik de top. 

Morgen rijd ik 'm voor de derde keer, dan vanaf de zwaarste kant, via de Col de Lusette. Het is mijn laatste volle dag hier en waarschijnlijk ook de zwaarste tocht tot nu toe. De dagen in de Cevennen zijn voorbij gevlogen. Ik zit in een heerlijk huis (los van de vele vliegen) en ik ben hier in een goed ritme gekomen. Natuurlijk: veel fietsen, maar ook rustdagen, naar het bakkertje in het dorp, bloggen! en af toe een gesprekje met de beheerders hier (gaat best goed zo met mijn vakantie- Frans). En ik ben zowaar (als notoir niet-lezer) weer in een roman begonnen; de laatste van mijn favoriete schrijver John Irving. De eerste 100 pagina's zijn vertrouwd en doen naar meer verlangen. En als ie uit is ga ik Garp voor de zoveelste keer herlezen. 

En dan vanaf dinsdag naar de Provence/Ventoux; de volgende stap. Je zou bijna kunnen denken dat ik daar tegenop zie, zeker omdat ik het hier zo goed heb. Maar het is tijd voor een nieuwe omgeving. En ik zit niet direct in de drukte straks. Nog ruim drie weken voor de boeg.