de voorbereiding III: Sportvasten

 Tijdens een fietsretraîte is een aantal onderdelen essentieel. Zo heb ik al over mijn nieuwe fiets geschreven en de Franse lessen die ik in het voorjaar volgde. Verreweg het belangrijkste onderdeel ben je echter zelf. Je zult het toch echt met je eigen lijf en geest moeten doen tijdens zo'n tocht. En ook daar lag voor mij een uitdaging. Twee jaar geleden onderging ik een Preventief Medisch Onderzoek (aangeboden vanuit mijn werk) en toen gingen er wel wat alarmbellen af. Vanwege mijn gewicht (wat richting de drie cijfers ging), het vetpercentage en dan met name van het visceraal vet. Vet is niet per sé slecht en als je wat ouder bent neemt dat vaak ook toe, maar hier was sprake van een potentieel gezondheidsrisico. 

"Hé, maar jij sport toch veel?", was de reactie die ik van sommigen kreeg die ik hierover vertelde. "Klopt, maar het totaalbeeld is niet goed". Zo was daar het voedingspatroon. Met name het snoepen en snaaien (laat op de avond) was een punt van aandacht. Naar mate de dag vorderde ging ik meer eten. Veel deskundigen zeggen dat je dat beter andersom kon don. Verder sportte ik wel, maar was ik niet aan het trainen. Een ogenschijnlijk semantische discussie, maar trainen is sporten in samenhang met de juiste opbouw en balans tussen rust en inspanning. Eigenlijk deed ik maar wat en vooral op gevoel. Terwijl het aan de metertjes en leuke devices niet ontbrak.

Over het trainen kom ik nog te spreken; terug naar de voeding. Kort gezegd: de alarmbellen waren wel afgegaan, maar een echt structurele verandering kreeg ik maar niet gedaan. Tot begin dit jaar. Ik had al vaker over Sportvasten gehoord en een aantal medesporters op mijn sportschool had er goede ervaringen mee. Dat trok mij over de streep. In maart had ik een hele week ervoor uitgetrokken om dit te doen.

Het idee van Sportvasten is dat je je lichaam traint om op vetverbranding te werken. Je suikers zijn snel op en dat is bij lange inspanningen niet fijn. Je kunt dat aanvullen met gelletjes en energierepen, maar als je je brandstof toch al bij je hebt, kun je die ook aanwenden. Daarom noem ik Sportvasten geen dieet, maar een voedingstraining. Het is best pittig: drie dagen, drie keer een glaasje sap plus wat (uitermate smerige shakes en supplementen). Met daarvoor een afbouwperiode van drie dagen en een opbouwperiode na de sapjesfase van vier dagen. En elke dag een half uur sporten om je lichaam te trainen richting de vetverbranding. Ray, de eigenaar van mijn sportschool wilde me wel begeleiden. Dat was geruststellend: (crash)diëten (wat dit dus niet is) hebben wel eens de neiging om door te schieten met een risico op terugval.

Lang verhaal kort: ik ben heel blij dat ik dit heb gedaan. Het was soms pittig, maar omdat ik mentaal klaar ervoor was, best goed te doen. Er is een protocol en dat geeft houvast. En omdat je onbeperkt koffie en thee erbij kunt drinken was dat telkens een goede afleiding van de eetbehoefte. Je voelde ook de suikers uit je lichaam wegsijpelen.  Het dagelijks sporten was echt grappig. Ik voelde me steeds beter, maar ging langzamer lopen en fietsen op de hometrainer omdat de tank leeg was en het lichaam aan het overstappen was naar een andere energiebron. 

Natuurlijk: las je dan na afloop meer dan vijf kilo kwijt bent en je buikomvang vijf centimeter is gekrompen is dat super. Maar vooral de spectaculaire daling van het visceraal vet (van 9 naar 6) deed me veel genoegen. En ik voelde me fitter, scherper en energieker. Niet alleen met sporten, maar ook op het werk. En wat het leuke is: dit is allemaal blijvend gebleken. Natuurlijk kwam ik weer iets aan en kwamen oude patronen wel weer wat terug, maar ik kwam ook weer snel terug in de juiste modus. Ook al omdat wij de app Forkranger gebruiken. Die helpt ons met voorlichting, tips en recepten om goed en verantwoord (vegetarisch) te eten. Veel groenten, peulvruchten, vezelrijk voer. 

Begin mei deed ik een korte herhaling in de vorm van een driedaagse. Mooi dat je lichaam dit dan meteen weer herkent. Wat ik me nog herinner van de tweede opbouwdag was dat ik onbeperkt groenten mocht eten. Nog nooit smaakte een vol bord broccoli zó goed. Dus ook de waardering van eten had weer een boost gekregen. Ik kan nu zeggen: ik raad het iedereen aan, maar dat doe ik dus niet. Iedereen kiest hierin een eigen weg. Wat is je motivatie, wat wil je bereiken en vooral: waarom? Als je je goed voelt bij hoe je bent: vooral houden zo. Ik wilde goed getraind zijn deze maand, maar vooral ook de komende jaren me fit, scherp en gezond voelen. Daar was dus iets voor nodig. Sportvasten heeft dat in een stroomversnelling gebracht. En deze weken pluk ik daar de vruchten van!