De laatste etappe

 Vandaag ben ik precies 28 dagen onderweg.  De auto is volgeladen en ik kan zó vertrekken naar mijn laatste adres in Frankrijk. De komende vier dagen voelen als een bonus, een soort lang weekend. Dat de cyclo niet doorging had ik al eerder geblogd. Ik ga straks genieten van een gebied dat ik al best goed ken en met een paar (vroege) tochten over bekende hellingen, brij ik er nog vast nog een mooi slot aan. 

Tijd om uitgebreid op de hele reis terug te blikken is het (nog) niet. Wel laat ik ook St Avre/La Chambre weer met enige weemoed achter. Het was nodig om een beetje gas terug te nemen, al was het maar vanwege de hitte. Dat is me goed gelukt. Woensdag was zelfs een volledige rustdag, waarin ik echt vrij weinig heb gedaan. Voor mij best een stap, want ik ben altijd wel bezig. Verder een paar mooie cols gepakt: Glandon, Mollard, Chaussy (incl de Lacets), Iseran en gisteren de Madeleine. Ze liggen hier voor het oprapen. 

Eerlijk gezegd zag ik wel een beetje op tegen de Madeleine. Vanwege de steilte en lengte; de reviews gaven aan dat dit geen klein bier was. Ik besloot desondanks de lastige kant te nemen; degene die vorig jaar in de Tour des Femmes zit en wat een slachtveld in het peloton opleverde. Alleen kwam ik al snel tegen dit bord tegen:

 Dus dan maar de 'gewone' kant gereden en wat was dat eigenlijk een goede wending. Deze kant liep zeer regelmatig. Wel steil (continu 8-9%) maar dat kon ik goed wegtrappen. Sterker nog: de laatste drie kilometer kon ik versnellen. En had ik eindelijk dat gevoel terug van (veel) vroeger waarin ik in zo'n klim de power voelde. En niet biddend op mijn (steeds lichter wordend) kleinste verzet de top wilde halen. Dát doet dus een maand leven als een prof. En niet om beter te zijn dan een ander, of 'van mijzelf te winnen', maar gewoon te ervaren wat focus en toewijding (zonder daarin door te schieten) kan doen. 

Na wat vlogjes naar deze en gene nam ik de traditionele cola en koffie op een terras. Met een geweldig uitzicht. Het was helder en aan de ene kant kon je de Mont Blanc zien en aan de andere kant het massief van de Croix de Fer. Op het terras kwamen de twee Oostenrijkers aan die ik aan de voet van Madeleine nog had gegroet. We raakten aan de praat en ik ben nog even bij ze gaan zitten. 

In de afdaling, die ik in alle rust nam, besefte ik dat ook na bijna 40 jaar fietsen in de bergen dit nooit went. Elke keer verbaas ik me over dat het toch nóg weer mooi(er) kan zijn. En dat je al die hoogtemeters, die je hebt afgelegd omgezet ziet in snelheden waar je op het vlakke nooit aan toekomt. Wat een geluk ook om dit te doen, zo'n maand lang en dan te merken waar je oude lijf toe in staat is.
Eenmaal beneden besloot ik dat dit het was voor de dag (en de week hier) qua fietsen. Het was inmiddels al weer 37 graden geworden en na zo'n letterlijke piekervaring kon ik rustig nagenieten en bijkomen. 

En nu dan een best lange rit naar het Noordoosten van Frankrijk. De Vogezen zijn eigenlijk het minst verre gebergte vanuit Nederland. Met relatief milde hellingen, maar wél echte cols. Ik ben er dol op, vaak geweest en daarom leek me dit een mooie afsluiter. Ik houd jullie op de hoogte, maar nu: en route.