Sabbatical; het hoe en waarom

 

Nog twee dagen werken en dan is het zover. De sabbatical. Op zich heb ik geen voorkeur voor uitdrukkingen in een vreemde taal als het ook in het Nederlands kan, maar in dit geval laat ik het maar even zo. Een periode van bijna vier maanden los van het werk en ruimte maken voor andere zaken. Het klinkt nog een beetje onwerkelijk en hoewel bijna een jaar geleden al de gedachten deze kant op gingen, voelt het nog wat abstract. 

Wat bracht mij op het idee? Wel, deze zomer word ik 60 jaar en dat is een mooi moment voor reflectie. Bijna 40 jaar onafgebroken aan het werk geweest (een burn-out met re-integratie is óók werk). Wat wil ik nog die komende jaren met mijn werkzaam leven. En voor het eerst in mijn leven vind ik de leeftijd wel even slikken. Met 60 jaar waren mijn ouders al lang met pensioen. En dat zou ik ook kunnen, vanaf het najaar. Maar minstens zo belangrijk: dit is het moment waarop ik nog veel kan, gezond ben en ook weet te herinneren. Dus langzaam maar zeker vormde zich een aantrekkelijke combinatie van fietsen, schrijven, klussen, en ruimte maken. En een fors gevuld stuwmeer van verlofuren maakt het ook wat makkelijker te realiseren. 

Dus. Wat is het plan? In juni een maand leven als een (wieler)prof. Fietsen in Frankrijk op plekken die me dierbaar zijn en waar mooie fietsherinneringen liggen. Even helemaal kunnen focussen op iets waar ik al heel lang van droom. En daarnaast alle tijd en ruimte maken voor al die klussen die er nooit van komen (en waarschijnlijk dat ook na de sabbatical nog blijven). En gaandeweg een antwoord krijgen op de vraag wat ik nog in het werkzame leven wil. Het afgelopen jaar was het drukste (en leukste) van alle elf jaar die ik nu bij Staatsbosbeheer werk en wat dat betreft stap ik er op een goed moment tussentijds uit. En hopelijk krijg ik ook ruimte om een deel van mijn levensverhaal op te schrijven. Gewoon, omdat ik nu nog zoveel (details) weet van mijn leven en die wil ik graag op de één of andere manier borgen.

Kortom: mooie plannen die vooral concreet werden omdat ik het eerst tegen mijzelf zij, toen tegen mijn echtgenote en vrienden, daarna tegen mijn leidinggevende en collega's en op het laatst tegen AFAS (het systeem waarin ik verlof registreer) en de Outlook agenda. De reacties van mijn omgeving zijn zeer enthousiast en dat is erg leuk om te merken. Mensen gunnen het, raken zelf geïnspireerd en denken er ook over na. En zijn benieuwd hoe het me vergaat. Mede daarom heb ik mijn blog gereactiveerd. Zodat mensen die dat willen het een beetje kunnen volgen. 

De komende weken en maanden komen er dus regelmatig updates. Over het fietsen natuurlijk, maar ook over het het verder gaat, wat er zoal voorbij komt van heden en verleden.