De voorbereiding (I): De nieuwe fiets- en systemenmythe

 

Vanaf het moment dat het Plan was geboren, begonnen de voorbereidingen. Daarbij was er een onderscheid tussen werk en fietsen. Op het werk was het zaak om de sabbatical tijdig aan te kondigen en te formaliseren. Dat daarna een bloeiperiode aantrad (waarover later wellicht mee) staat daar los van. Of niet: du moment je energie van dingen krijgt straalt dat ook uit naar andere thema's in je leven. 

Hoe dan ook: een nieuwe fiets hoorde zeker bij deze voorbereidingen. De Storoni liet ik elf jaar geleden bouwen en dat zou de fiets zijn waarmee ik oud zou worden. Helemaal op maat, titanium, mooie Campagnolo groep. En tot voor kort was er ook geen enkel verlangen naar iets anders. Tot ik op twee achtereenvolgende vakanties pech kreeg en ik geen onderdelen kon krijgen. En tot matige huurfietsen veroordeeld was. Toen begon het te kriebelen. En afgelopen zomer waren we in Luchon en huurde ik een échte fiets. Carbon frame/wielen, hydraulische remmen, cockpitstuurtje. En daarmee was de geest uit de fles. 

Wow, dit was different biscuit. En als dan twee van je fietsmaten in de Ardennen op vergelijkbaar spul rijden is de keuze wel gemaakt. Er was nog een spaarpotje ergens en dus kon ik losgaan. Gedurende een ruim drie uur durende bikefit bij Goossens in Lochem, kreeg de Ridley Falcn (zie foto) vorm. Over elke keuze werd goed nagedacht en uitgebreid gesproken. Deze fiets was helemaal in lijn met de techniek van dit moment en het voelde ook totaal niet als verraad aan de Storoni. Hier kan ik een tijd mee verder.

Tsja, het raakt ook wel aan het cliché, van de uitdijende vijftiger die op steeds duurder materiaal gaat rijden en daarmee de natuurlijke achteruitgang wil temporiseren. En dat is ook wel een reële veronderstelling. Net zoals ze op mijn werk zeggen dat ze een nieuw systeem willen en dan denken dat alle problemen zijn opgelost. Nou, zo werkt het niet.

Natuurlijk, een nieuw systeem (of fiets) kan een impuls geven om verder te komen. Maar zonder te kijken naar de context heeft het weinig zin. En daar zit tussen beiden een stevige analogie. Als je niet eerst/ook kritisch naar je werkproces kijkt en je informatie- en functionele behoeften onvoldoende expliciet maakt, kom je altijd wel ergens van een koude kermis thuis. Klinkt in het AI-tijdperk als 'old school' maar dat is wel zo. Met deze boodschap maak ik professioneel niet altijd vrienden ('wat maak je het toch ingewikkeld..'). 

Zo ook met deze nieuwe fiets. Zonder beter/gerichter te trainen heeft zo'n fiets weinig effect, behalve dan dat je er verliefd naar kan kijken als die in de schuur hangt. Maar ook beter letten op de voeding; goede balans tussen rust en inspanning vinden en investeren in materialen en voor aandacht voor het onderhoud zijn minstens zo belangrijk. Dus ook goed nadenken over processen en functionele behoeften. En dat heb ik allemaal gedaan (en ook daar kom ik nog wel op terug). 

Laat onverlet dat dit racemonster wel een enorme stimulans is geweest om het trainen aan te pakken Een feest om op te rijden en ik kan nu al uitzien naar de lange beklimmingen en snelle afdalingen. En nu nog zorgen dat na de sabbatical dit ook nog gaat landen op mijn werk.