En route

 

Heel lang was mijn reis naar Frankrijk nog ver weg en ineens is het dan nog een kwestie van dagen. Je zit dan op een gegeven moment in een vacuüm; nieuwe dingen pak je niet op en de aandacht gaat vooral naar wat je allemaal mee wil nemen en vooral niet wil vergeten. Dat laatste leidde tot een nogal volle auto. Als je de ruimte hebt neem je bijvoorbeeld ook nog een opklapbare werktafel mee, want dat is handig bij het fietsonderhoud. 

Uiteindelijk kon ik om even over 8.00 uur wegrijden, uitgezwaaid door mijn echtgenote, die nog niet helemaal wakker was maar er wel voor was opgestaan. Een maand weg is best lang, maar gelukkig zijn er diverse vormen van contact mogelijk. Google (waarom gebruik ik dat eigenlijk nog als navigatie adviseerde over Duitsland te rijden en dat heb ik geweten. In het Ruhrgebied staan altijd files want er wordt altijd aan de weg gewerkt. Wir bauen für Sie en Dank für ihren Verständnis zijn gevleugelde termen geworden inmiddels.

En toen in de Eifel en wegomlegging niet werd begrepen door de navigatie kwam ik een beetje in een niemandsland. En omdat ik mijn dochter aan de telefoon had (die nu in Spanje zit), was ik ook niet scherp op de borden geweest. Uiteindelijk kom je dan in Luxemburg (tankparadijs voor velen) en du moment je de péage oprijdt (na Nancy) en het eerste tolticket pakt is de vakantie écht begonnen. 

Even na 17.00 bereikte ik mijn eerste adres. Voor één nacht maar, want ik ben op doorreis. Een prima plekje (zie foto), super rustig en zelfs twee TV's waar ik de CL-finale op kon zien. Weer geleerd dat de Fransen het over Paris Saint Germàn hebben en dus niet Germén. Verder een kort stukje gewandeld en voor mij doen vroeg naar bed.


Na een korte nacht vroeg naar de lokale bakker en daar kon ik mijn opgehaalde Frans (waarover later meer) een beetje oefenen. Ik zal het deze maand vooral van dit soort contacten moeten hebben, want ik ben in mijn eentje op stap. Met koffie en croissants tik ik nu deze post; ik voel me bijna een echte schrijver (al zit ik dan niet in een café). Zo inpakken op weg naar de Cevennen. Daar blijf ik een hele poos (negen nachten) en gaat de volgende fase in. 




Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Het Plan

Afbeelding
  Mijn sabbatical wordt door velen met belangstelling gevolgd. De meest gestelde vraag  van de laatste tijd is dan ook wat ik ga doen in die bijna vier maanden. Heel leuk om te merken, die interesse.  Centraal staat mijn reis naar Frankrijk, waar ik al eerder over schreef. Een maand fietsen en verder niet al te veel (rusten, lezen, eten, slapen, schrijven, ontspannen, wandelen, toeristje uithangen). Ik begin in de Cevennen. In het spoor van Tim Krabbé die in deze streek verbleef en dat was het decor voor zijn mooiste wielerverhalen. Hier kom ik later nog op terug. Een mooi gebied om te wennen aan de bergen en verder aan de conditie te werken. De Ronde van Aigoual, waar het boek De Renner van Tim over gaat staat zeker op het programma.  Daarna verplaats ik me richting Provence. Uiteraard is de Mont Ventoux één van de doelen. En dit keer wil ik dat langs andere routes doen. Vandaar dat de gravelbike ook meegaat. En wie weet zit er wel een Cinglé in (op één dag van dr...
Meer lezen

Uglas

Afbeelding
  Iedere fanatieke sporter heeft wel een ‘ Uglas ’. Een rondje hardlopen of fietsen wat je vaak doet en waar je een tijd wil (neer)zetten. Zelf had ik dat in de jaren’80 en 90 met een rondje Ruiterberg bij Doorn .  Een tijdrit van 7.5 km met twee Heuvelrugklimmetjes erin. Ik reed dat rondje zeer vaak en hield in DBase III plus (een prehistorisch database tool) mijn tijden bij. Goed voor mijn digitale fitheid, die toen een stuk hoger lag dan nu. Het was het pré-Strava tijdperk; sowieso was internet een nog onbekend fenomeen. Het vaakst reed ik deze met mijn broer. We timeden elkaar met een stopwatch; soms reed ik alleen en het was ook toen dat ik mijn record reed 11.31. Dat zou nu goed zijn voor een top 100 notering op Strava (op meer dan 6700 wielrenners), maar helaas. De 12.27 die nu staat moet dan maar de officiële boeken in. Mijn wielerbeleving is mede gevormd door twee auteurs. De eerste in Martin Ros, die met zijn Heldenlevens in de hem kenmerkende barokke stijl mij door...
Meer lezen

Sabbatical; het hoe en waarom

Afbeelding
  Nog twee dagen werken en dan is het zover. De sabbatical . Op zich heb ik geen voorkeur voor uitdrukkingen in een vreemde taal als het ook in het Nederlands kan, maar in dit geval laat ik het maar even zo. Een periode van bijna vier maanden los van het werk en ruimte maken voor andere zaken. Het klinkt nog een beetje onwerkelijk en hoewel bijna een jaar geleden al de gedachten deze kant op gingen, voelt het nog wat abstract.  Wat bracht mij op het idee? Wel, deze zomer word ik 60 jaar en dat is een mooi moment voor reflectie. Bijna 40 jaar onafgebroken aan het werk geweest (een burn-out met re-integratie is óók werk). Wat wil ik nog die komende jaren met mijn werkzaam leven. En voor het eerst in mijn leven vind ik de leeftijd wel even slikken. Met 60 jaar waren mijn ouders al lang met pensioen. En dat zou ik ook kunnen, vanaf het najaar. Maar minstens zo belangrijk: dit is het moment waarop ik nog veel kan, gezond ben en ook weet te herinneren. Dus langzaam maar zeker vormde...
Meer lezen