Afscheid, of niet?


Vorige week was mijn laatste werkdag. Althans voorlopig. Begin september ben ik weer terug bij Staatsbos. Niet geheel toevallig had ik de afdelingsborrel op die dag gepland. Want dat is een beetje mijn rol geworden: het organiseren van afdelingsbrede evenementen. Gekscherend noem ik dat 'borrel & partijen', maar voor een afdeling waarin veel wordt samengewerkt, maar we elkaar maar weinig zien, is dat van belang. De afdelingsmiddagen, waarin collega's elkaar laten zien wat hun bezig houdt, zijn een begrip geworden en niet meer weg te denken. En dat het op het werk leuk mag zijn, kan ook niemand tegen zijn, toch?

Hoe dan ook: met twee boodschappentassen vol toog ik naar Amersfoort en zette de blikjes en schaaltjes klaar. Mooi om te zien hoe dan sommige collega's meteen aanhaken en spontaan gaan helpen. En gaandeweg druppelden de collega's binnen. Uiteindelijk kwamen er zo'n 25 collega's langs; een mooie opkomst. Naast wat zakelijk mededelingen van mijn MT-collega's, lichtte ik het plan nogmaals toe. Veel enthousiasme (wat ik al schreef) en voor sommigen ook wel inspiratie. Ook leuk dat een collega waar ik veel mee samenwerk een boekje en een lief kaartje voor me had. 

De komende maanden ga ik het werk wel/niet missen. De laatste maanden waren intensief maar ook heel leuk en nuttig. We staan aan het begin van een aantal veranderingen in onze organisatie waar ik wel blij van wordt. Informatiemanagement krijgt langzaam maar zeker zijn plek en dat maakt het werk straks een stuk makkelijker en dankbaarder ook. De afgelopen jaren was dat soms wel strijden; het stellen van lastige, maar wel noodzakelijke vragen aan het begin van verandertrajecten, werd niet altijd als meewerkend ervaren.  Met een opgeladen batterij zie ik dan wel in september hoe de vlag erbij hangt. 

Of niet? Krijgen de mensen die zeggen dat je na zo'n periode nooit meer anders wil gelijk? Ik ben er niet mee bezig. Concentreer me nu op de voorbereidingen voor de reis, die over ruim een week begint. Wat ik wel weet is dat ik mijn collega's ga missen. Want ik mag dan wel regelmatig graag op mijzelf zijn: de samenwerking met hen was afgelopen tijd echt top. 

Locatie: Amersfoort, Nederland

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Het Plan

Afbeelding
  Mijn sabbatical wordt door velen met belangstelling gevolgd. De meest gestelde vraag  van de laatste tijd is dan ook wat ik ga doen in die bijna vier maanden. Heel leuk om te merken, die interesse.  Centraal staat mijn reis naar Frankrijk, waar ik al eerder over schreef. Een maand fietsen en verder niet al te veel (rusten, lezen, eten, slapen, schrijven, ontspannen, wandelen, toeristje uithangen). Ik begin in de Cevennen. In het spoor van Tim Krabbé die in deze streek verbleef en dat was het decor voor zijn mooiste wielerverhalen. Hier kom ik later nog op terug. Een mooi gebied om te wennen aan de bergen en verder aan de conditie te werken. De Ronde van Aigoual, waar het boek De Renner van Tim over gaat staat zeker op het programma.  Daarna verplaats ik me richting Provence. Uiteraard is de Mont Ventoux één van de doelen. En dit keer wil ik dat langs andere routes doen. Vandaar dat de gravelbike ook meegaat. En wie weet zit er wel een Cinglé in (op één dag van dr...
Meer lezen

Uglas

Afbeelding
  Iedere fanatieke sporter heeft wel een ‘ Uglas ’. Een rondje hardlopen of fietsen wat je vaak doet en waar je een tijd wil (neer)zetten. Zelf had ik dat in de jaren’80 en 90 met een rondje Ruiterberg bij Doorn .  Een tijdrit van 7.5 km met twee Heuvelrugklimmetjes erin. Ik reed dat rondje zeer vaak en hield in DBase III plus (een prehistorisch database tool) mijn tijden bij. Goed voor mijn digitale fitheid, die toen een stuk hoger lag dan nu. Het was het pré-Strava tijdperk; sowieso was internet een nog onbekend fenomeen. Het vaakst reed ik deze met mijn broer. We timeden elkaar met een stopwatch; soms reed ik alleen en het was ook toen dat ik mijn record reed 11.31. Dat zou nu goed zijn voor een top 100 notering op Strava (op meer dan 6700 wielrenners), maar helaas. De 12.27 die nu staat moet dan maar de officiële boeken in. Mijn wielerbeleving is mede gevormd door twee auteurs. De eerste in Martin Ros, die met zijn Heldenlevens in de hem kenmerkende barokke stijl mij door...
Meer lezen

Sabbatical; het hoe en waarom

Afbeelding
  Nog twee dagen werken en dan is het zover. De sabbatical . Op zich heb ik geen voorkeur voor uitdrukkingen in een vreemde taal als het ook in het Nederlands kan, maar in dit geval laat ik het maar even zo. Een periode van bijna vier maanden los van het werk en ruimte maken voor andere zaken. Het klinkt nog een beetje onwerkelijk en hoewel bijna een jaar geleden al de gedachten deze kant op gingen, voelt het nog wat abstract.  Wat bracht mij op het idee? Wel, deze zomer word ik 60 jaar en dat is een mooi moment voor reflectie. Bijna 40 jaar onafgebroken aan het werk geweest (een burn-out met re-integratie is óók werk). Wat wil ik nog die komende jaren met mijn werkzaam leven. En voor het eerst in mijn leven vind ik de leeftijd wel even slikken. Met 60 jaar waren mijn ouders al lang met pensioen. En dat zou ik ook kunnen, vanaf het najaar. Maar minstens zo belangrijk: dit is het moment waarop ik nog veel kan, gezond ben en ook weet te herinneren. Dus langzaam maar zeker vormde...
Meer lezen