Sjaak Sabbatical

  Nu mijn fietsretraîte er bijna opzit, is een vraag: hoe ga je verder? Is er nog motivatie om te blijven fietsen, een trainingsprogramma te volgen etc.? Het antwoord ligt voor de hand: natuurlijk wordt het minder, maar fíetsen blijf ik.  Aan dat fietsen is onlosmakelijk (de herinnering aan) De Fietsgroep verbonden. Deze vond zijn basis in een rondje dat ik met de vriend van mijn toenmalige huisgenote reed in Utrecht. Die vriend was Willem, inmiddels één van mijn trouwste vrienden, waarmee het contact intensief is. De huisgenote zie ik af en toe nog. Beiden kregen immers andere relaties. We hadden allebei -los van elkaar- het plan om naar de bergen te gaan om daar de cols te bedwingen. En wisten allebei wel mensen die mee zouden willen en ook die wisten weer mensen.  Lang verhaal kort: in de zomer van 1988 vertrokken zeven jonge mannen vanuit Gouda naar het zuiden. Met een volgauto (Citroën GSA, toch Frans? ) waarin telkens twee van de groep plaatsnamen om de andere vijf ...

 Met meer dan 50.000 overwonnen hoogtemeters deze maand, heb ik aardig wat klimuren erop zitten. En tijdens zo'n klim komen er allerlei gedachten voorbij. Naast dat je voortdurend bezig bent met wat er voor je ligt. Wordt het steil, hoe loopt de weg, hoe ver is het, zal ik nog een gelletje nemen, wat is het gemiddelde percentage tot de top, kan ik een tand 'groter' (een zwaardere versnelling) etc. etc.  Een van de dingen waar gedachten en realiteit samenkomen is de aard van een klim. Sommige beklimmingen zijn heel gelijkmatig. Het wordt nooit echt steil, maar ook niet vlak. Je kunt een tempo kiezen en dat vasthouden tot de top. Profielen en percentages hebben hier betekenis. De Col de la Madeleine  en de Col d'Allos (beide in de Alpen) zijn de topvoorbeelden hiervan. Andere beklimmingen daarentegen zijn grillig. Dan weer steil, dan weer vlak of dalend. Nooit één ritme, maar lekker afwisselend. Je kunt even voluit en daarna bijkomen. Voorbeelden zijn de Col de Lusette in...

  Na bijna vier weken (Zuid-)Frankrijk waar een hittegolf is ontstaan denk je dat je alles wel hebt gehad. De reis naar de Elzas (ik had het de hele tijd over de Vogezen, maar waar ik zit is het de Elzas; dat luistert nauw) duurde gevoelsmatig langer dan ik had gedacht. Maar goed ik zit 400 kilometer noordelijker nu dan in de Alpen. En dan moet je om het Juragebergte heen.  Wie denkt: noordelijker, dan zal het wel koeler zijn heeft een redenering die even logisch is als onwaar blijkt te zijn. Het kan nog gekker/warmer. Onderweg stond er 42 graden op mijn dashboard en toen ik aankwam in het wat rommelige, maar schattige Walbach stond de teller nog op 39 graden. Bij binnenkomst in het ruime appartement voelde het koel aan, maar binnen is het ook 30 graden. Alles is relatief. Het uitzicht vanaf het balkon (wat dus een nogo is) is weer even heel anders dan wat ik eerder had, maar ook wel weer leuk. Hier was dus een hitteplan ++ nodig. Extreem vroeg vertrekken en voor de middag wee...

 Vandaag ben ik precies 28 dagen onderweg.  De auto is volgeladen en ik kan zó vertrekken naar mijn laatste adres in Frankrijk. De komende vier dagen voelen als een bonus, een soort lang weekend. Dat de cyclo niet doorging had ik al eerder geblogd. Ik ga straks genieten van een gebied dat ik al best goed ken en met een paar (vroege) tochten over bekende hellingen, brij ik er nog vast nog een mooi slot aan.  Tijd om uitgebreid op de hele reis terug te blikken is het (nog) niet. Wel laat ik ook St Avre/La Chambre weer met enige weemoed achter. Het was nodig om een beetje gas terug te nemen, al was het maar vanwege de hitte. Dat is me goed gelukt. Woensdag was zelfs een volledige rustdag, waarin ik echt vrij weinig heb gedaan. Voor mij best een stap, want ik ben altijd wel bezig. Verder een paar mooie cols gepakt: Glandon, Mollard, Chaussy (incl de Lacets), Iseran en gisteren de Madeleine. Ze liggen hier voor het oprapen.  Eerlijk gezegd zag ik wel een beetje op tegen d...

  Het was in 2007 tijdens mijn sollicitatie als hoofd ICT en Informatiebeleid bij (toen nog) de Inspectie Gezondheidszorg (IGZ). Mijn aanstaande leidinggevende nam een afslag in het tot op dat moment tamelijke routineus verlopende gesprek en vroeg me direct: 'hoe ga je om met teleurstellingen'?. Zo, die kwam binnen, want dat was (en is) een kwetsbare plek bij mij. Ik heb vaak hoge verwachtingen, met name van mijzelf, maar ook voor wat betreft ik van anderen mag verwachten, kan de lat (te) hoog liggen. Dus een zeer relevante vraag. Wat ik geantwoord heb weet ik niet meer. Wel weet ik dat ik in de jaren daarna, want ik kreeg de functie, goed op dat aspect heb kunnen oefenen. Eerder schreef ik al dat één van mijn doelen is, om aan het eind van de maand weer eens een cyclo fatsoenlijk uit te kunnen rijden. Zondag staat er één gepland in de Vogezen en dat zou een soort bekroning moeten worden van deze fietsretraîte. Een tocht van 200 km en meer dan 4000 hm is stevig, maar wel haalba...

  Er zijn van die Franse woorden die je niet snel meer gaat vergeten. Tot voor een paar dagen had ik geen idee wat canicule betekende, maar dat is inmiddels wel duidelijk. De hittegolf beheerst hier het nieuws. Niet gek nadat afgelopen nacht de warmste nacht ooit was in Frankrijk. En vandaag een record er bovenop: in Bordeaux werd 44,6 graden gemeten. De Alpen komen er genadig af met 38 graden. Deze hitte komt naar Nederland trouwens, maar er zal toch een flinke onweersbui nodig zijn om hier verkoeling te zorgen. Inmiddels zit ik in St Avre/La Chambre. Voor wielerkenners een bekende plaats want hier zit je aan de voet (of het eind, het is maar hoe je het ziet) van de Col de Madeleine (de OG, want er zijn tientallen Col de Madeleines in Frankrijk) en de Col du Glandon. En de Galibier is niet ver weg, evenals de Iseran. Grote namen allemaal. Ik verliet jullie in Barcelonnette; enigszins weemoedig. Gelukkig sloeg de stemming al snel om naar vrolijk toen ik over bekend terrein reed (la...

  Het is altijd even een minder moment. Het vertrek. Ik heb bewust gekozen voor een aantal standplaatsen tijdens deze fietsretraîte, maar dat betekent ook een aantal verplaatsingen. En omdat ik niet bepaald licht bepakt ben, is dat elke keer best even werken. Zeker omdat ik hier twee etages af moest en de auto wat verder weg stond. Enfin het meeste zit erin en ik kan zo vertrekken.  Wat ook elke keer optreedt: melancholie. Ik merk dat ik het lastig vind om weg te gaan op een plek waar ik me thuis ben gaan voelen. Dat had ik op de drie plekken hiervoor ook al, zelfs waar ik maar een nachtje was tijdens de heenreis. Wetende dat een nieuw perspectief lonkt, waar ik dan te zijner tijd weer afscheid moet gaan nemen met een melancholisch gevoel. Kortom: alles is cyclisch.  Bij aankomst in Barcelonnette had ik niet direct een plan voor wat te doen hier. Ik was nog vol van de Provence en Ventoux. Eenmaal aangekomen in St Pons (net buiten Barcelonnette gelegen) veranderde dat snel...