Sjaak Sabbatical

 Dat zei ik gisteren tegen de eigenaren (Diego en Christine) van Le Soleil des Cevennes, toen ik op het punt stond te vertrekken. Met al mijn spullen (weliswaar in dozen, maar toch wel uitgepakt), was ik meer dan uur bezig geweest om de auto in te laden. Het was heel raar om weg te gaan. Ik voelde dat het goed was om weer iets nieuws te gaan doen (zo had ik het ook bedacht natuurlijk) en dat langer blijven hier toch ook een beetje meer van hetzelfde zou worden. En dat was het dubbele: hier was ik in een rustige modus gekomen, waardoor ruimte kwam voor reflectie en de dagen zich in een mooi ritme ontvouwden.  Diego antwoorde dat zij die uitdrukking niet kennen, maar wel dat aan alle goede dingen een eind komt (maar dan in het Frans). En zo is het ook. Desondanks reed ik met een zwaar gemoed over de Col d'Uglas naar Alès (met de auto dus) en eenmaal op weg naar de Provence lonkt er dan weer een nieuw perspectief.  De dag ervoor was de Koninginnerit . Wederom zou ik de Aigou...

  De Mont Aigoual vervult een belangrijke rol hier in de omgeving. Het is het hoogste punt na de Mont Lozère in de Cevennen, maar die laatstgenoemde is een stuk minder bekend. Vanaf de Mont Aigoual kun je bij helder weer onder andere de Mont Ventoux zien. En die is nóg weer bekender. En dat zegt eigenlijk alles over dit gebied. Waar de (omgeving van de) Ventoux bezaaid is met fietsers, is het hier een stuk rustiger. Wat heet: je komt sporadisch een fietser tegen. Zo fijn! En ik kreeg gisteren een tip voor wen podcast over de Aigoual en de Cevennen. Leerzaam: de Aigoual doet qua weersomstandigheden niet onder voor zijn bekendere broer.  Eind 19e eeuw was deze berg net zo kaal als de Ventoux. Door ontbossing als gevolg van houtkap voor industrie en verwarming, namen de problemen toe. Modderstromen, kaalslag van de grond, waren niet bepaald gunstig. Door een grootschalig herbeplantingsplan is het nu totaal anders. Alle kanten van de berg zijn begroeid met bossen. En met diverse s...

  Iedere fanatieke sporter heeft wel een ‘ Uglas ’. Een rondje hardlopen of fietsen wat je vaak doet en waar je een tijd wil (neer)zetten. Zelf had ik dat in de jaren’80 en 90 met een rondje Ruiterberg bij Doorn .  Een tijdrit van 7.5 km met twee Heuvelrugklimmetjes erin. Ik reed dat rondje zeer vaak en hield in DBase III plus (een prehistorisch database tool) mijn tijden bij. Goed voor mijn digitale fitheid, die toen een stuk hoger lag dan nu. Het was het pré-Strava tijdperk; sowieso was internet een nog onbekend fenomeen. Het vaakst reed ik deze met mijn broer. We timeden elkaar met een stopwatch; soms reed ik alleen en het was ook toen dat ik mijn record reed 11.31. Dat zou nu goed zijn voor een top 100 notering op Strava (op meer dan 6700 wielrenners), maar helaas. De 12.27 die nu staat moet dan maar de officiële boeken in. Mijn wielerbeleving is mede gevormd door twee auteurs. De eerste in Martin Ros, die met zijn Heldenlevens in de hem kenmerkende barokke stijl mij door...

  De eerste dagen van mijn verblijf in de Cevennen zijn voorbij gevlogen. Ik had dit gebied om een aantal redenen uitgekozen om de reis te beginnen. Eén daarvan was, naast dat het een prachtig landschap is, dat het qua fietsen eigenlijk perfect voor de opbouw is. De beklimmingen zijn niet al te lang, al te steil en de wegendichtheid is groot (wordt in de Alpen wel anders). Dat maakt dat je vele rondjes kunt maken van verschillende lengte.  Enfin: bij aankomst zondag werd ik verwelkomd door Diego en Christine, de eigenaars/bewoners van het complexje. De gîte was nog niet klaar, dus kletsten Diego en ik nog wat. Dat ging behoorlijk goed zoals ik al schreef . Na een instructie van Christine kon ik me installeren. Ik blijf hier maar liefst negen nachten. Dus alle dozen en tassen uit de auto en de boel ingeruimd. En meteen een eerste rondje fietsen maar. Na een paar dagen stilzitten wilden de benen ook wel weer iets anders.  Het werd een rondje Anduze - Mialet met een uitstap...

Eén van de voorbereidende activiteiten voor mijn Franse avontuur was het volgen van Franse les. Immers: ik ben een maand in mijn eentje in dat land en dan is het wel zo fijn als je minimaal jezelf een beetje verstaanbaar kunt maken. En liefst nog een gesprekje kunt aanknopen. Na zes jaar VWO en regelmatig Frans spreken op vakanties was het niet eens zo slecht, maar een stapje verder zetten kon geen kwaad. Al zoekend op het internet vond ik de Alliance Française die een Zutphense afdeling kent. Ze bieden van alles. Aanvankelijk was het idee om een lange cursus te volgen van een half jaar. Zodat je meters kunt maken. Maar zoals dat gaat: ik was te laat met inschrijven en met de kennis van nu was dat ook best belastend geweest. Maar goed: de vakantiecursus Frans (acht avonden, die er uiteindelijk zes werden) was een goed alternatief. Dus begin maart, nèt uit de winter, zaten we daar met zijn tienen in een Zutphens zaaltje. Al snel bleek het niveau voor een paar mensen te hoog gegrepen. V...

  Heel lang was mijn reis naar Frankrijk nog ver weg en ineens is het dan nog een kwestie van dagen. Je zit dan op een gegeven moment in een vacuüm; nieuwe dingen pak je niet op en de aandacht gaat vooral naar wat je allemaal mee wil nemen en vooral niet wil vergeten. Dat laatste leidde tot een nogal volle auto. Als je de ruimte hebt neem je bijvoorbeeld ook nog een opklapbare werktafel mee, want dat is handig bij het fietsonderhoud.  Uiteindelijk kon ik om even over 8.00 uur wegrijden, uitgezwaaid door mijn echtgenote, die nog niet helemaal wakker was maar er wel voor was opgestaan. Een maand weg is best lang, maar gelukkig zijn er diverse vormen van contact mogelijk. Google (waarom gebruik ik dat eigenlijk nog als navigatie adviseerde over Duitsland te rijden en dat heb ik geweten. In het Ruhrgebied staan altijd files want er wordt altijd aan de weg gewerkt. Wir bauen für Sie en Dank für ihren Verständnis zijn gevleugelde termen geworden inmiddels. En toen in de Eifel en we...

  Vanaf het moment dat het Plan was geboren, begonnen de voorbereidingen. Daarbij was er een onderscheid tussen werk en fietsen. Op het werk was het zaak om de sabbatical tijdig aan te kondigen en te formaliseren. Dat daarna een bloeiperiode aantrad (waarover later wellicht mee) staat daar los van. Of niet: du moment je energie van dingen krijgt straalt dat ook uit naar andere thema's in je leven.  Hoe dan ook: een nieuwe fiets hoorde zeker bij deze voorbereidingen. De Storoni liet ik elf jaar geleden bouwen en dat zou de fiets zijn waarmee ik oud zou worden. Helemaal op maat, titanium, mooie Campagnolo groep. En tot voor kort was er ook geen enkel verlangen naar iets anders. Tot ik op twee achtereenvolgende vakanties pech kreeg en ik geen onderdelen kon krijgen. En tot matige huurfietsen veroordeeld was. Toen begon het te kriebelen. En afgelopen zomer waren we in Luchon en huurde ik een échte fiets. Carbon frame/wielen, hydraulische remmen, cockpitstuurtje. En daarmee was ...