Thuis

 

En zo ben je weer thuis. Maandagochtend had ik mijn laatste ritje en toen besloot dat het mooi was geweest en naar huis te gaan. Om verschillende redenen, zoals het niet overdag door een druk Duitsland te hoeven rijden (immers: 'Wir Bauen Für Sie'), maar vooral ook zodat ik bij het afscheid mijn zeer gewaardeerde collega Ingrid kon zijn. En na een maand lonkte ook mijn eigen bed weer. 

De laatste dagen in de Elzas waren prima. Na mijn tocht over de Petit Ballon ging het in de middag regenen en onweren en dat klaarde de lucht in vele opzichten. Ik kon eindelijk op het balkon zitten en de ramen open hebben en dat was een verademing. Het was een fijne plek weer om te zijn en wellicht terug te komen. De laatste rit was dan wel weer benauwd want de luchtvochtigheid was natuurlijk extreem. Soit, beter dan gebraden worden. 

De terugreis ging vlot, was een goede keuze om 's avonds te rijden en rond middernacht kwam ik in een zeer warm huis terug. De hitte was nog niet weg. Die nacht was ook wel weer wennen en werd kort, mede omdat ik het staartje van Nederland-Marokko meepikte. Goed dat het voorbij is zullen we maar zeggen. Dit middag dus het afscheid van mijn collega, waarbij de nodige tranen vloeiden, maar het was ook fijn elkaar te zien en te weten dat het contact blijft. Ook goed om mijn mede MT-ers, die er ook waren even te spreken. 

En nu dan? De fietsretraîte is voorbij, maar de sabbatical niet. Ik heb de komende twee maanden nog om thuis dingen te doen (allerlei opties...) en gaandeweg een beeld te krijgen van hoe de periode hierna eruit gaat zien. Ik voel me goed na deze maand; het zelfvertrouwen heeft weer een extra zetje gekregen. De trots dat ik van een idee, via plan en voorbereiding naar een (geweldige) ervaring ben gekomen sterkt mij in de gedachte dat ik van projecten/uitdagingen houd. Dat geeft al een denkrichting. Verder laat ik het allemaal verder komen en opborrelen.

Wat ik elke dag ga proberen is om een wandeling te maken voor het ontbijt. Kan een kort rondje zijn of soms wat langer. De ene keer om 6.30 uur, de andere keer om pakweg 9.00 uur. Om fris aan de dag te beginnen en het hoofd leeg en vrij. En tijdens zo'n wandeling zet ik altijd een pet op. Mede met het oog daarop heb ik van de vier gebieden waar ik langere tijd ben gebleven een pet (cap) gekocht (zie het plaatje boven). Elke dag kan ik beslissen aan welk gebied ik wil terugdenken en de ervaringen weer voorbij laten komen. 

De Cevennen waren de start. Veel fietsen, lange tochten en in het ritme komen. Bij de Ventoux werd het iets meer vakantie (warm, zwembad), maar kwam ook wel het sportieve hoogtepunt met de Cinglé.  In de Zuidelijke Alpen (Barcelonnette) was het even zoeken, maar vond ik de uitdaging in het Brevet de 7 Cols, had ik fijne gesprekken met de eigenaren en genoot ik van een prachtig drieluik. Daarna trok ik naar de Midden-Alpen (Haut-Savoie) en werd het meer doseren. De temperatuur steeg per dag en ik  raakte vermoeid. Desondanks heb ik letterlijk pieken beleefd met cols als Chaussy, Iseran, Glandon en Madeleine. Van de Alsace/Vogezen heb ik geen cap; laten we het erop houden dat het daar te heet voor was. En ik kom daar vast snel weer terug.  

Wat elke keer bij een verplaatsing lastig was om weg te komen, daar schreef ik al over. Sowieso het inpakken van de auto duurde wel twee uur maar ook het loslaten van een plek waar ik me elke keer thuis was gaan voelen was even een moment. De remedie: muziek. Ik zette een paar minuten na het wegrijden La Lolita van Alizee op. Een lichtvoetig popnummer, met een weinig diepgaande tekst en in de video overduidelijk in de playback. Boeien: ik werd er telkens zo vrolijk (en zelfs gelukkig) van. Daarom is dit ook wel het liedje van de fietsretraîte geworden.

Zoals ik al schreef; de sabbatical is nog niet over. Ik blijf ook nog schrijven over mijn belevenissen en ervaringen. 

NB:
Ik plaatste op LinkedIn (waar ik tamelijk passief ben) vlak voor mijn vertrek uit de Alsace/Vogezen één bericht over mijn fietsretraîte. Dat leverde al meer dan 100 likes op (in verschillende vormen, ook van mensen waar ik lang geen contact mee had gehad). Daarnaast leuke reacties (vind ik altijd fijn) en zelfs een nieuw volger op Strava. Het spreekt behoorlijk aan dus.