Zestig!

 Het is inmiddels al een dag of tien geleden, maar het zesde kruisje achter mijn leeftijd is een feit. Bij wijze van uitzondering en voor deze gelegenheid besloot ik zowaar een keer een mijn verjaardag te vieren. Wetende dat er veel mensen op vakantie zijn en/of andere verplichtingen hadden. Desondanks kwam er een mooi gezelschap langs om deze dag te vieren. 

De dag begon met een mooi cadeau van mijn echtgenote; een historisch boek over spoorlijnen/-kaarten. Prachtig om door te bladeren en te bestuderen. Het ligt op de oude lessenaar van mijn schoonmoeder; een ereplaats. De eerste gast was mijn fietsmaat en goede vriend Willem. Die wilde graag een rondje rijden. Waar Mieke, onze oudste later bij aanhaakte. Bizar genoeg begon het toen te regenen en besloten we daar maar te lunchen in plaats van 30 kilometer verderop. 

We fietsten aardig door maar eenmaal op de Sallandse Heuvelrug ging het op de Toeristenweg behoorlijk los. In het wiel van Mieke kon ik aardig mee en zelfs overnemen, omdat dit de dag voor een PR op dat Strava segment was. Gelukt! En eenmaal thuis keken we naar de Tour de France Femmes die de Ventoux opreden. 

Voor het eten had ik de dagen ervoor gekookt en mijn echtgenote had soep en salades gemaakt. Aan de grote tafel buiten vond iedereen een plekje en vonden de geanimeerde gesprekken als vanzelf hun weg. Precies zoals ik had gehoopt. Mijn zus had een mooie, liefdevolle speech. Wat deed me beseffen dat zij -nu mijn beide ouders zijn overleden- de oudste van onze generatie is. En zij kent mij het langst van alle aanwezigen en wist nog mijn geboorte te herinneren. Dat had ik me nooit zo gerealiseerd en het ontroerde me. 

Het was een geslaagde dag; zoals een vriend van me zegt: het is goed om het leven te vieren. En wat ook leuk is, er zijn mooie beleefmomenten in het vooruitzicht gesteld. En nu maar hopen dat het niet zo gaat als bij Yentl en de Boer :-)