Speellijst Sjaak Sabbatical

 

Muziek speelt een grote rol in mijn leven. Mijn vader was (kerk)musicus en hoewel ik geen groot uitvoerend talent (hobo, blokfluit) bleek te hebben ben ik muzikaal best aardig ontwikkeld. Ik kan toon houden bij het zingen en door de lessen van mijn vader heb ik ook wel basiskennis over zaken als mineur/majeur, toonladders en driekwartsmaten. En de liefde voor Bach is ook wel doorgekomen. 

Aan muziek hangen vaak herinneringen en andersom. Zo ook tijdens de fietsretraite, waar ik veel luisterde naar muziek. Vooral in de auto tijdens verplaatsingen, maar ook op momenten dat ik aan het bloggen was bijvoorbeeld. Om die herinneringen vast te houden heb ik een speellijst gemaakt van de muziek die aan de fietsretraite hangen. Hoewel Spotify ook wel 'big tech' is tel ik vooral de zegeningen ervan, omdat alles te vinden was en te delen is. 

Graag deel ik mijn lijst met jullie en licht ik ook de gekozen nummers/stukken toe. Veel luisterplezier voor wie dat leuk vindt en spoel gerust iets door. 

Moi Lolita - Alizée
Al eerder schreef ik daarover. Hét liedje van de sabbatical. Elke keer als ik licht melancholisch wegreed bij een onderkomen zette ik dit op en sloeg de stemming over in vrolijkheid. 

Overcompensate - 21 Pilots
Dit jaar stond het duo Josh-Tyler op Pinkpop. Zowel mijn zoon met zijn vriendin als oud-collega/vriendin Ingrid (met haar gezin) waren daar aanwezig. Terwijl ik op mijn laatste avond in Barcelonnette al een beetje aan het inpakken was speelde ik op mijn laptop de stream af (de moeite waard om het hele concert te bekijken, vooral vanwege de bevrijdende hoosbui aan het eind). Met dit nummer begon de set en ik was er meteen bij. Wat een energie! Ik heb de Col de l'Iseran met dit nummer in mijn hoofd beklommen. Dank mannen.

Ella, ella l'a - France Gall
Hoe Frans wil je het hebben? Vond Spotify ook want dit nummer kwam elke keer voorbij als ik random nummers beluisterde. Hardnekkig in het algoritme; geen punt overigens.  

Mooi - Maarten van Roozendaal 
Schreef ik ook al eerder over, na de klassieke coltriologie Allos, Champs en Cayolle. Om te janken zo mooi! Geweldige begeleiding van Marcel de Groot (gitaar) en Egon Kragt (contrabas) trouwens. 

Lemniscaat - Simeon ten Holt
Iets heel anders. Zijn Canto Ostinato is inmiddels genoegzaam bekend, maar Simeon ten Holt heeft zoveel meer fraais gecomponeerd. Lemniscaat is een werk dat eigenlijk geen einde heeft (vandaar de naam) omdat het telkens weer op hetzelfde punt terugkomt. De première in 1983 in zijn woonplaats Bergen duurde dan ook 30! uur. Ik heb het hele werk (in deze versie nu ruim twee en half uur) tijdens een rustmoment tot mij door laten dringen. In de playlist staat de apotheose van het werk (maar eigenlijk moet je alles ervoor óók horen). Ik lag te trillen; zo intens kwam deze muziek binnen. Jammer dat het commercieel niet interessant is om iets anders dan de Canto uit voeren. Dat vertelde een van de uitvoerenden van dit werk dat in 2019 in Amsterdam werd uitgevoerd (een schaars moment dus).

La tribu de Dana - Manau
Een Bretons epos in (gedeeltelijke) rapvorm. Het refrein is een variatie op het Keltisch-Bretonse Tri Martelod wat we kennen in de uitvoering van Alain Stivell. Eerdere vakanties in Bretagne hebben de liefde voor Frankrijk fors versterkt. Wil er graag volgend jaar weer heen. 

Louis - Barbara Pravi
Met haar 'Voila' won ze bijna het Songfestival, maar dit liedje is nóg mooier. Tijdens het concert dit voorjaar in AFAS zong een groot deel van het publiek het refrein mee:

C'est parce que pour ta peau
Je donnerai mon âme à la chaleur de tes mots
Voir mon cœur qui s'enflamme

Als je al niet verliefd bent op de Franse taal, dan word je het hier toch van? En dan gezongen door een prachtige vrouw met een stem als een engel. Dit refrein heeft me de hele reis begeleid en ik zong het tientallen keer per dag. En vorige week met mijn dochter op onze Texeltrip. 

Je me tire - GIMS
Om nog even door te gaan met Franse nummers. Wat een stem heeft deze man! Ik had al weinig kippenvel over, maar hij roept het elke keer weer op. En dat terwijl hij zingt/rapt over de schaduwzijde van beroemd zijn. 

Objects Outlive Us (The Cicerones/Ark) -  Steven Wilson 
Ik ben een fan van Steven Wilson. Lang niet bij iedereen bekend, wat eigenlijk jammer is en toch ook weer niet. Geweldig veelzijdig musicus en live ook fantastisch. Zijn laatste werk is een lang muziekstuk dat je eigenlijk in zijn geheel moet horen. Dit fragment giert door de magistrale opbouw telkens door mijn lijf. Ze speelden het vorig jaar live in AFAS en moesten daarna een half uur pauze nemen. Zo intens was het ook voor hem en zijn band. 

The only thing she needs - UK
Deze superband (met de legendes Eddie Jobson en John Wetton) uit de jaren 70-80 heeft niet lang bestaan. Ze hebben één bekend nummer (Rendez-vous, 6:02) maar ik koos dit van hetzelfde album. Mijn voorkeur voor (sommige) symfonische rock voelt vaak als een guilty pleasure omdat mijn omgeving het maar matig kan/kon waarderen. Des te fijner dat ik het hard in de auto kon afspelen, waarbij stil blijven zitten een uitdaging was. Oh, wat heb ik dit in mijn tienerjaren veel afgespeeld, waardoor ik elke maat van het nummer in mijn geheugen heb geprent. 
 

Jij blijft bij mij - Maarten van Roozendaal
Eigenlijk kan ik wel een hele playlist van Maarten maken. Zoveel mooie liedjes heeft hij geschreven (zoals het onovertroffen en hyper actuele Red mij niet). Maar ook dit is een kippenvellied. Over het verlies van zijn jeugdvriendje. "Straks gaan we met Cruyff naar Duitsland en ik, ik zal ons plakboek doen". Dit snijdt door je ziel. 

Could it be magic - Donna Summer
Om niet al te treurig eindigen, iets vrolijkers. Dit nummer (her)ontdekte in vlak voor mijn vertrek. Het vindt zijn oorsprong in een Prelude van Frederic Chopin. Barry Manilow liet zich hierdoor inspireren en daarna is het door velen gecoverd. Als je even door het reguliere gekreun van Donna heen bent wordt het een lekker nummer. In een tempo waar je nu niet mee weg komt, maar hé: ik werd groot in de eighties!