Uglas

 

Iedere fanatieke sporter heeft wel een ‘Uglas’. Een rondje hardlopen of fietsen wat je vaak doet en waar je een tijd wil (neer)zetten. Zelf had ik dat in de jaren’80 en 90 met een rondje Ruiterberg bij Doorn. 

Een tijdrit van 7.5 km met twee Heuvelrugklimmetjes erin. Ik reed dat rondje zeer vaak en hield in DBase III plus (een prehistorisch database tool) mijn tijden bij. Goed voor mijn digitale fitheid, die toen een stuk hoger lag dan nu. Het was het pré-Strava tijdperk; sowieso was internet een nog onbekend fenomeen. Het vaakst reed ik deze met mijn broer. We timeden elkaar met een stopwatch; soms reed ik alleen en het was ook toen dat ik mijn record reed 11.31. Dat zou nu goed zijn voor een top 100 notering op Strava (op meer dan 6700 wielrenners), maar helaas. De 12.27 die nu staat moet dan maar de officiële boeken in.

Mijn wielerbeleving is mede gevormd door twee auteurs. De eerste in Martin Ros, die met zijn Heldenlevens in de hem kenmerkende barokke stijl mij door het verleden van het wielrennen voerde. En daarmee de mythevorming een flinke boost gaf. De tweede schrijver is Tim Krabbé. Natuurlijk kennen de meeste mensen hem van Het Gouden Ei (lekker voor de leeslijst) en De Renner. Maar ook zijn 43 Wielerverhalen hebben mijn basiskennis op het gebied van fietsen op peil gebracht [het zijn er in een nieuwe uitgave inmiddels meer, kwam ik achter]

Eén van die verhalen gaat over de Col d’Uglas. Een colletjes zoals er in de Cevennen tientallen van zijn. Kilometer of vijf, niet te steil, smalle weg. Niks bijzonders zou je zeggen. Niet. Door de verhalen en mythevorming krijgt zo’n stuk weg ineens een bijzondere betekenis. Net zoals kunst: een stuk steen of canvas met olieverf krijgt betekenis en waarde door wat we er zelf van maken. De Uglas was Tim's Ruiterberg...

 Hoe dan ook: Tim reed die Uglas een paar honderd keer en klokte zijn tijd. Net zoals ik destijds nog pré-Strava en Garmins, maar op een stopwatch. Hij had een stille competitie met zijn fietsmaatje Kléber voor het record. Het verhaal is een feest der herkenning voor me. En dús moest en zou ik ‘m ook rijden. De eerste keer was in 1994 toen we met de fietsgroep in de buurt waren. Ik reed er op een avond heen en mijn tijd van toen staat ergens in een schriftje dat ik tot op heden niet heb terug kunnen vinden.

Dus moest het er dit keer maar van komen. En om niet kinderachtig te zijn: ik zette een straffe streeftijd neer van 20.00 min. Een jaar geleden ondenkbaar, maar met alle voorbereidingen niet onmogelijk. Mijn eerste verblijf had ik mede om deze reden gekozen, dan kon ik er desnoods elke dag even heen. Op de dag van aankomst pakte ik ‘m in mij eerste ritje mee en reed 80-85% voluit. 21.51. Poeh: daar moest nog wel wat van af.

Een paar dagen geleden reed ik een rondje van 95 km en ik had -zoals dat heet- goede benen. Dus na een goede rustpauze bij mijn vakantieverblijf ging ik ervoor. En dan is het vooral mentaal: kun je door blijven rijden terwijl je eigenlijk wil stoppen. De essentie van competitief wielrennen (en ook hardlopen). Toen mijn Garmin 19.51 aangaf op de top, kwam er een harde kreet uit mijn keel. Bijna 60 jaar oud en dan toch nog zo’n doel halen. Goed: het all time record staat op 12.27 en Tim kwam in zijn goede tijd tot 14.56. Maar ik ben tevreden

Tim eindigt zijn verhaal met de wens om te weten wat de profs zouden rijden. Zijn inschatting van 12.15 komt aardig in de buurt, omdat de toen net gestopte Laurens ten Dam 12.48 reed. Maar om het écht te weten zou de Tour er een klimtijdrit moeten houden. Hoe vaak heb ik dat niet ook van mijn rondje Ruiterberg gedacht. Nog steeds vind ik dit een goed idee van Tim (al heeft hij de middelen helaas niet daarvoor; ik evenmin). Desondanks: naast de door Tim verwachtte Kléber, -als die nog leeft-ik zal er zijn.